Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1907, γεννήθηκε ο Σεργκέι Κορολιόφ, δημιουργός του σοβιετικού πυραυλικού προγράμματος.



Σαν σήμερα, στις 12 Ιανουαρίου 1907 (30 Δεκεμβρίου 1906 με το παλιό ημερολόγιο), γεννήθηκε στην πόλη Zhitomir της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Ουκρανία) ο Σεργκέι Πάβλοβιτς Κορολιόφ (ή Καραλιόφ) (ρωσ. Серге́й Па́влович Королёв, ουκρ. Сергі́й Па́влович Корольóв) που  θεωρείται ως ο θεμελιωτής του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος.
Η απίστευτη ενέργεια που τον διέκρινε, η νοημοσύνη του, η πίστη του στις προοπτικές των διαστημικών πτήσεων, οι διαχειριστικές του ικανότητες και οι σχεδόν μυθικές δεξιότητές του στη λήψη αποφάσεων, τον έκαναν επικεφαλής του πρώτου σοβιετικού κέντρου ανάπτυξης πυραύλων, γνωστού σήμερα ως RKK Energia
Αξίζει ακόμη να του πιστωθεί η επιτυχημένη προσπάθεια μετατροπής των πυραύλων εκτόξευσης πυρηνικών όπλων σε όργανο εξερεύνησης του διαστήματος, που είχε ως αποτέλεσμα η Σοβιετική Ένωση να γίνει η πρώτη χώρα στον κόσμο που εκτόξευσε με επιτυχία επανδρωμένο διαστημικό σκάφος. 


1913, ο Σεργκέι με τη μητέρα του και τη γιαγιά του.

Ο πατέρας του Pavel Yakovlevich Korolev ήταν καθηγητής της Ρωσικής γλώσσας και η μητέρα του Maria Nikolaevna προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια εμπόρου.
Το 1908, η οικογένεια μετακόμισε στο Zhytomyr της Ουκρανίας, όπου ο πατέρας του είχε βρει δουλειά ως καθηγητής. 
Το 1910, οι γονείς του Σεργκέι χώρισαν και με τη μητέρα του μετακόμισαν στους γονείς της, στην πόλη Nizhyn της Ουκρανίας.
Μετά το επίσημο διαζύγιο των γονέων του τον Οκτώβριο του 1916, η μητέρα του Σεργκέι ξαναπαντρεύτηκε. Το 1917, έτος της μπολσεβίκικης επανάστασης στη Ρωσία, η οικογένειά του μετακόμισε στην Οδησσό.


Το 1912 (5 ετών)...

...και το 1927 (20 ετών).













Στην Οδησσό ο Σεργκέι παρακολούθησε μαθήματα ξυλουργικής στην Επαγγελματική Σχολή της Οδησσού.
Το 1923 εντάχθηκε στην  Ουκρανική Αερολέσχη (OAVUK) προσπαθώντας να πλησιάσει το όνειρό του να πετάξει. Το 1924 κατασκεύασε μόνος του στην OAVUK ένα ανεμοπλάνο που ονομάστηκε K-5.
Την ίδια χρονιά γράφτηκε στο Πολυτεχνείο του ΚιέβουΔύο χρόνια αργότερα ο  Κορολιόφ μεταφέρθηκε στην Ανώτατη Τεχνική Σχολή Bauman της Μόσχας (MVTU), το καλύτερο κολέγιο μηχανικής στη Ρωσία, από το οποίο αποφοίτησε το 1929. 

1938, ο Κορολιόφ την εποχή της φυλάκισής του.

Το 1930 πήρε δίπλωμα πιλότου και το 1931 μπήκε στο Κεντρικό Αεροϋδροδυναμικό Ινστιτούτο (TsAGI). 
Τον Αύγουστο του 1931 παντρεύτηκε την Xenia Vincentini και στις 10 Απριλίου 1935 γεννήθηκε η κόρη τους Natasha.

Τον Ιούλιο του 1932, ο Κορολιόφ διορίστηκε επικεφαλής της ομάδας έρευνας στο Ερευνητικό Κέντρο Αεριοπροώθησης (GIRD), ενός από τα πρώτα κρατικά επιχορηγούμενα κέντρα για την ανάπτυξη πυραύλων στην ΕΣΣΔ. 
Η ομάδα αυτή κατασκεύασε και εκτόξευσε τον Αύγουστο του 1933 τον πρώτο σοβιετικό πύραυλο με υγρά καύσιμα, τον Γκιρντ 09.
Το 1933, από την ομάδα αυτή δημιουργήθηκε το Ινστιτούτο Έρευνας Προωθητών Αεριωθούμενου (RNII), όπου ο Κορολιόφ ήταν αναπληρωτής διευθυντής. Στο RNII, ο Κορολιόφ εργάστηκε για την ανάπτυξη πυραυλικών βλημάτων και ενός επανδρωμένου ανεμοπλάνου που εκινείτο με πυραύλους.

Ο Σεργκέι Κορολιόφ με τη σύζυγό του Ξένια.

Στις 27 Ιουνίου 1938, στο απόγειο των σταλινικών 
εκκαθαρίσεων, ο Κορολιόφ συνελήφθη από την NKVD και στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Σιβηρία, στην περιοχή του ποταμού  Kolyma. Λίγο νωρίτερα είχε εκτελεστεί ο Mikhail Tukhachevsky, προσωπικότητα του μπολσεβίκικου κόμματος και κυβερνητικός επικεφαλής του προγράμματος NII-3, που στο μεταξύ είχε μετονομαστεί το RNII.

Το Μάρτιο του 1940, ο Κορολιόφ επέστρεψε στη Μόσχα και φυλακίστηκε στην περίφημη φυλακή ButyrskayaΣτις 10 Ιουλίου του ίδιου έτους, μια ειδική επιτροπή υπό την προεδρία του Lavrenti Beria, κομισάριου εσωτερικών υποθέσεων (και επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας του Στάλιν), καταδίκασε τον Κορολιόφ για ψευδείς ισχυρισμούς σαμποτάζ, σε οκτώ χρόνια καταναγκαστικής  εργασίας σε στρατόπεδο.

1948, ο Κορολιόφ στο πεδίο των πυραυλικών δοκιμών,
στο Kapustin Yar.

"Ευτυχώς" για τον Κορολιόφ, τον Σεπτέμβριο του 1940, μεταφέρθηκε σε "sharashka" (ρωσ. шара́шка) - ένα από τα πολυάριθμα γραφεία σχεδιασμού στη φυλακή. Το δίκτυο sharashka οργανώθηκε το 1939 για να εκμεταλλευτεί τον τεράστιο πληθυσμό των σοβιετικών επιστημόνων που είχαν σταλεί σε γκουλάγκΗ sharashka του Κορολιόφ, που βρισκόταν στην πόλη του Omskονομαζόταν επίσημα TsKB-29 και ήταν υπό την ηγεσία του Andrei Tupolev, επίσης φυλακισμένου σε γκουλάγκ.
Εκεί, ο Κορολιόφ συμμετείχε στην ανάπτυξη του βομβαρδιστικού Tu-2, ενός μεγάλου αεροσκάφους της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε άλλη sharashka στην πόλη του Kazan, όπου έγινε βοηθός του Valentin Glushko, με τον οποίο ήταν συνάδελφοι από το NII-3

Ο Κορολιόφ στο Kapustin Yar έχοντας στα χέρια του
έναν από τους σκύλους που εκτοξεύθηκαν στο διάστημα. 

Στις 27 Ιουλίου 1944 οι Αρχές της Σοβιετικής Ένωσης ελευθέρωσαν (επί λόγω τιμής) τον  Κορολιόφ και στις 8 Σεπτεμβρίου 1945 αυτός ταξίδεψε στη Γερμανία για την αξιολόγηση και την αποκατάσταση των γερμανικών πυραύλων V-2. Τον Αύγουστο του 1946 κι ενώ ο  Κορολιόφ βρισκόταν ακόμα στη Γερμανία, διορίστηκε αρχηγός τμήματος στο νεοσυσταθέν NII-88 (TsNIIMash) στο Podlipki, βορειοανατολικά της Μόσχας. Αυτός ο οργανισμός ανέλαβε την ευθύνη για την ανάπτυξη και τη βιομηχανική παραγωγή τεχνολογίας πυραύλων με βάση το γερμανικό υλικό.

Στο απόγειο της καριέρας του, ο Κορολιόφ οδήγησε το πυραυλικό πρόγραμμα της ΕΣΣΔ στην ανάπτυξη του πρώτου βαλλιστικού πυραύλου στον κόσμο, γνωστού σήμερα ως R-7. Αυτός ο πύραυλος έγινε η βάση για την κατασκευή επί μακρόν, μιας σειράς πυραύλων που μετέφεραν τους σοβιετικούς κοσμοναύτες στο διάστημα.

Ο Σεργκέι Κορολιόφ με τον Γιούρι Γκαγκάριν.

Στα επόμενα χρόνια, ο Κορολιόφ οδήγησε στην ανάπτυξη διαφόρων γενεών βαλλιστικών πυραύλων, πυραύλων εκτόξευσης, επιστημονικών, στρατιωτικών και επικοινωνιακών δορυφόρων (Zond, Molniya, Elektron), διαπλανητικών ανιχνευτών και επανδρωμένων διαστημικών σκαφών.
Το 2006, το διαστημόπλοιο Soyuz, του οποίου την ιδέα κατασκευής συνέλαβε ο Κορολιόφ  από την αρχή της διαστημικής εποχής, έκλεισε σαράντα χρόνια λειτουργίας. 

Στις 3 Δεκεμβρίου 1960, ο Κορολιόφ υπέστη την πρώτη του καρδιακή προσβολή. Στις ιατρικές εξετάσεις που είχε, διαπιστώθηκε ακόμη ότι πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια, ένα πρόβλημα που είχε τη ρίζα του στον εγκλεισμό του στα στρατόπεδα εργασίας.

Μια τοιχογραφία του Κορολιόφ στην περιοχή 254 του διαστημικού κέντρου
  Μπαϊκονούρ. Το σύνθημα γράφει: "Ο δρόμος για τ' αστέρια είναι ανοικτός".

Το 1962, τα προβλήματα υγείας του Κορολιόφ αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να πάσχει από πολυάριθμες ασθένειες.
Το 1964 οι γιατροί τού διέγνωσαν καρδιακή αρρυθμία. Λίγο μετά υπέφερε από φλεγμονή της χοληδόχου κύστης. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας, ο Κορολιόφ συνέχισε να εργάζεται και να υφίσταται την αυξανόμενη πίεση και κόπωση. Τον Δεκέμβριο του 1965, διαγνώστηκε με αιμορραγικό πολύποδα στο παχύ έντερο. 

Ο Κορολιόφ (σε αναπαράσταση) δίνει οδηγίες για την εκτόξευση
του διαστημοπλοίου Vostok με τον Γιούρι Γκαγκάριν, το 1961.

Εισήλθε στο νοσοκομείο στις 5 Ιανουαρίου 1966 για κάποια χειρουργική επέμβαση, αλλά δυστυχώς, στις 14 Ιανουαρίου 1966 πέθανε. 
Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του, η στάχτη του τοποθετήθηκε στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου.

Οι πραγματικές συνθήκες του θανάτου του Κορολιόφ παραμένουν κάπως αβέβαιες. 
Από την κυβέρνηση αναφέρθηκε ότι ο θάνατος προήλθε από ένα μεγάλο καρκινικό όγκο στην κοιλιά του. Όμως, ο Glushko αργότερα ανέφερε ότι στην πραγματικότητα πέθανε  λόγω χειρουργικής επέμβασης για αιμορροΐδες που κακώς έγινε.
Κατά μια άλλη εκδοχή, κατά τη διάρκεια του χειρουργείου άρχισε να αιμορραγεί και τελικά πέθανε χωρίς να ανακτήσει τις αισθήσεις του.
Η οικογένεια του Κορολιόφ επιβεβαίωσε την ιστορία του καρκίνου. Η αδύναμη καρδιά του συνέβαλε στο θάνατό του κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. 

Ο "επικεφαλής σχεδιαστής" Κορολιόφ (αρισ.) με τον
"πατέρα της σοβιετικής ατομικής βόμβας"Ιγκόρ Κουρτσατόφ (μεσ.)
και τον "επικεφαλής θεωρητικό" Mstislav Keldysh, το 1956.

Λόγω της μυστικής φύσης της σοβιετικής διαστημικής βιομηχανίας, τίποτε δεν ήταν γνωστό για την συμβολή του Κορολιόφ στο σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα, πριν το θάνατό του. Η προσφορά του αναγνωρίστηκε δημόσια από τις σοβιετικές αρχές μόνο μετά το θάνατό του. 
Για αρκετές ακόμη δεκαετίες, η προσωπικότητα του Κορολιόφ παρέμεινε αντικείμενο διαστρεβλώσεων από τον επίσημο σοβιετικό Τύπο. Όμως το 1994, ο Ρώσος δημοσιογράφος και ιστορικός Yaroslav Golovanov, δημοσίευσε την πρώτη μη λογοκριμένη βιογραφία του Σεργκέι Κορολιόφ με τίτλο "Королев. Факты и мифы" ("Κορολιόφ: Γεγονότα και μύθοι")
Το 2002 η κόρη του Κορολιόφ, Natalya, ολοκλήρωσε τη δική της μνημειώδη βιογραφία για τον θρυλικό πατέρα της, στην οποία παρουσίασε το απίστευτο ταξίδι της ζωής του. 

Αριστερά φαίνεται η πλάκα του μνήματος
του Σεργκέι Κορολιόφ στο Τείχος του Κρεμλίνου. 

Ο Σεργκέι Κορολιόφ ήταν ο άνθρωπος πίσω από τα βασικά διαστημικά επιτεύγματα των Σοβιετικών στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Συμμετείχε στην ομάδα που κατασκεύασε και προετοίμασε για εκτόξευση τον Σπούτνικ 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, που σηματοδότησε την έναρξη της διαστημικής εποχής. 
Ήταν υπεύθυνος για τις προετοιμασίες της εκτόξευσης του πρώτου ανθρώπου στο διάστημα Γιούρι Γκαγκάριν, για το πρόγραμμα Βοσχόντ, που χάρισε στη Σοβιετική Ένωση την πρωτιά για τον διαστημικό περίπατο από τον Αλεξέι Λεόνοφ, όπως και τις πρωτιές για διμελές και τριμελές πλήρωμα στο διάστημα. 

Ο Κορολιόφ σε σοβιετικά γραμματόσημα του 1969 και 1982.

Ακόμη και πριν από το θάνατό του κι ενώ βρισκόταν μπροστά από τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, την ανάπτυξη του γιγαντιαίου πυραύλου N1 για ταξίδι στη Σελήνη, αντιμετώπιζε με πολύ θάρρος τις τεχνικές προκλήσεις, το μη ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα και την πολιτική πίεση, για να νικήσει τους Αμερικανούς στο δρόμο για τον δορυφόρο της Γης.

Μετά το 1956, τιμήθηκε με πολλά σημαντικά βραβεία από τη χώρα του και διεθνείς επιστημονικές οργανώσεις. Πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές έχουν γυριστεί για τη ζωή του και τα επιτεύγματά του.
Το όνομά του έχει δοθεί σε κρατήρα της αθέατης πλευράς της Σελήνης, σε κρατήρα του Άρη και στον αστεροειδή 1855.

Η βιογραφία του Σεργκέι Κορολιόφ με τίτλο "First on the Moon:Based Upon Actual Events" από τον David R. Mann. 

Ένα σύντομο τηλεοπτικό αφιέρωμα της ρωσικής τηλεόρασης για τα 110 χρόνια από τη γέννηση του Σεργκέι Κορολιόφ.

Οι διάλογοι ανάμεσα στον Κορολιόφ, τον Γκαγκάριν και το Κέντρο Ελέγχου κατά την πτήση του Γκαγκάριν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου