Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

30 Ερωτήσεις Σωστού - Λάθους με το πρόγραμμα Hot Potatoes σε "Μηχανικές Ταλαντώσεις - Μηχανικά Κύματα - Φαινόμενο Doppler".



Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Στο αρχείο θα βρείτε 30 ερωτήσεις Σωστού - Λάθους από την ύλη της Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού σχετικά με τις Μηχανικές Ταλαντώσεις, τα Μηχανικά Κύματα και το Φαινόμενο Doppler. 

Οι ερωτήσεις ανήκουν στην κατηγορία Α θέματος και όλες έχουν δοθεί ως θέματα στις Πανελλαδικές Εξετάσεις της Γ' Λυκείου τα τελευταία χρόνια.

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε το αρχείο από  ΕΔΩ .

Μπορείτε να βρείτε κι άλλες παλαιότερες αναρτήσεις μου με πολλές Ερωτήσεις Σωστού - Λάθους με το πρόγραμμα Hot Potatoes, στα ίδια με παραπάνω θέματα, όπως φαίνεται παρακάτω:

  • Φθίνουσες και Εξαναγκασμένες Ταλαντώσεις   ΕΔΩ,
  • Μηχανικές Ταλαντώσεις και Μηχανικά Κύματα   ΕΔΩ
  • Φαινόμενο Doppler   ΕΔΩ    και    ΕΔΩ.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Σαν σήμερα ...1913 ο Frederick Soddy πρότεινε τη χρήση του όρου "ισότοπο".


Στη φωτογραφία του J. J. Thomson (1913) φαίνονται στο κάτω μέρος δεξιά
τα ξεχωριστά ίχνη των δύο ισοτόπων του Νέον: Νέον-20 και Νέον-22.

Σαν σήμερα, στις 18 Φεβρουαρίου 1913, ο Άγγλος ραδιοχημικός Frederick Soddy πρότεινε για πρώτη φορά τη χρήση του όρου "ισότοπα" προκειμένου να γίνει δυνατή η τοποθέτηση 40 ραδιοστοιχείων (ραδιενεργών στοιχείων) που μέχρι τότε είχαν βρεθεί και έπρεπε να τοποθετηθούν στον περιοδικό πίνακα μεταξύ των θέσεων του μολύβδου (Ζ=82) και του ουρανίου (Ζ=92), με δεδομένο ότι μόνο 11 στοιχεία συνολικά μπορούσαν να τοποθετηθούν. 
Μέχρι τότε είχαν γίνει αρκετές προσπάθειες να διαχωριστούν αυτά τα στοιχεία, αλλά είχαν αποτύχει. Το 1910, ο Soddy είχε δείξει ότι το "μεσοθόριουμ" ("mesothorium", αργότερα αποδείχτηκε ότι είναι το 228Ra), το ράδιο 226Ra (το μακροβιότερο ισότοπο) και το θόριο Χ (224Ra) είναι αδύνατον να διαχωριστούν. 

Οι προσπάθειες για την τοποθέτηση των ραδιοστοιχείων στον περιοδικό πίνακα από τον Soddy και τον Πολωνό Kazimierz Fajans (ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο) τους οδήγησε να προτείνουν το 1913, το νόμο της ραδιενεργού μετατόπισης. Σύμφωνα με αυτόν, η ραδιενεργός διάσπαση άλφα ή η ραδιενεργός διάσπαση βήτα σχηματίζουν θυγατρικά προϊόντα των οποίων ο ατομικός αριθμός διαφέρει κατά δύο ή μία μονάδες αντίστοιχα των μητρικών στοιχείων. Συγκεκριμένα στη πρώτη περίπτωση μειώνεται κατά δύο μονάδες, ενώ στη δεύτερη αυξάνεται κατά μία μονάδα. Παράλληλα ο μαζικός αριθμός στη πρώτη περίπτωση μειώνεται κατά 4 μονάδες, στη δε δεύτερη παραμένει ο ίδιος. Αυτό σημαίνει ότι κατά τις διασπάσεις αυτές λαμβάνει χώρα μεταστοιχείωση με συνέπεια τα θυγατρικά προϊόντα να καταλαμβάνουν στον περιοδικό πίνακα θέση μετατοπισμένη από εκείνη των μητρικών τους στοιχείων (ραδιοϊσοτόπων). 

Ο Soddy πρότεινε ότι διάφοροι τύποι ατόμων (που διαφέρουν σε ραδιενεργές ιδιότητες) θα μπορούσαν να καταλάβουν την ίδια θέση στον περιοδικό πίνακα.
Για παράδειγμα, η άλφα διάσπαση του 235U (ουράνιο 235) μας δίνει 231Th (θόριο 231), ενώ η βήτα διάσπαση του 230Ac (ακτίνιο 230) μας δίνει 230Th (θόριο 230). Έτσι, το 230Th και το 231Th θα μπορούσαν να τοποθετηθούν στην ίδια θέση του πίνακα. Γι' αυτό ο Soddy χρησιμοποίησε την ελληνική λέξη "ισότοπο" για να χαρακτηρίσει εκείνα τα στοιχεία που μπορούσαν να γραφτούν στην ίδια θέση  (ίδιο τόπο) του περιοδικού πίνακα.
Βέβαια, σήμερα ξέρουμε ότι μπορούν να γραφούν στην ίδια θέση επειδή δεν είναι διαφορετικά στοιχεία, αλλά διαφορετικές μορφές του ίδιου στοιχείου (έχουν ίδιο ατομικό αριθμό). 

Ο όρος "ισότοπο" προτάθηκε στον Soddy από μία οικογενειακή φίλη, την Σκωτσέζα γιατρό Margaret Todd στη διάρκεια μιας συνομιλίας τους, όπου ο Soddy της εξήγησε τις ιδέες του.

Το 1921 ο Frederick Soddy πήρε το βραβείο Νόμπελ Χημείας "για την έρευνα των ραδιενεργών ουσιών".

Κλείνοντας το κείμενο να επισημάνω ότι και άλλοι επιστήμονες πριν το Soddy είχαν αναφερθεί στην πιθανότητα ύπαρξης ισοτόπων, όπως το 1909 οι Σουηδοί Daniel Strömholm και Theodor Svedberg και το 1910 ο Άγγλος Alexander Thomas Cameron, ο οποίος είχε προβλέψει και το νόμο της ραδιενεργού μετατόπισης.

Πηγή: Today in Science History

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Σαν σήμερα...1997 πέθανε η πειραματική φυσικός Chien-Shiung Wu.



Σαν σήμερα, στις 16 Φεβρουαρίου 1997, πέθανε στη Νέα Υόρκη από εγκεφαλικό επεισόδιο η Chien-Shiung Wu (κινέζικα 吴健雄), σε ηλικία 85 ετών.  

Η "Madame Wu", όπως ήταν ένα από τα χαϊδευτικά της, ήταν Κινεζο-Αμερικανίδα Φυσικός με εξειδίκευση στις τεχνικές της πειραματικής φυσικής και τη ραδιενέργεια. Η επιστημονική της ακτινοβολία τής είχε δώσει τους τίτλους "Πρώτη Κυρία της Φυσικής", "Η Κινέζα Madame Curie" και η "Βασίλισσα της Πυρηνικής Έρευνας".

Γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1912 στο Liuho, μια μικρή πόλη περίπου 40 μίλια από τη Σαγκάη, στην επαρχία Jiangsu της Κίνας. Ο πατέρας της Zhong-Yi που ήταν μηχανικός και η μητέρα της Fanhua Fan που ήταν δασκάλα έδωσαν μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση της κόρης τους και την ενθάρρυναν από μικρή ηλικία ν' ασχοληθεί με την επιστήμη και τα μαθηματικά. 
Στην αρχή παρακολούθησε ένα από τα πρώτα δημοτικά σχολεία που δέχονταν κορίτσια, το σχολείο για τη Συνεχή Εκπαίδευση Γυναικών Ming De που το είχε ιδρύσει ο πατέρας της. Όταν έγινε 11 ετών άφησε την πόλη της για να πάει στο Σχολείο Γυναικών Νο 2, στο Suzhou, όπου παρακολούθησε το κανονικό σχολικό πρόγραμμα. Αργότερα για ένα χρόνο παρακολούθησε το σχολείο Gong Xue στη Σαγκάη.
Το 1929 η Wu έγινε δεκτή σ' ένα από τα πλέον αξιόλογα ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης της Κίνας, στο Εθνικό Κεντρικό Πανεπιστήμιο, που αργότερα ονομάστηκε Πανεπιστήμιο Nanjing. Όμως, σύμφωνα με τους κυβερνητικούς κανονισμούς της εποχής, όποιος ήθελε να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο έπρεπε να πάει να διδάξει ένα χρόνο σε σχολείο. Έτσι, το 1929 πήγε σε σχολείο της Σαγκάης που είχε ιδρύσει ο Hu Shi.
Το 1930 ξεκίνησε να σπουδάζει μαθηματικά στο πανεπιστήμιο, όμως γρήγορα κατευθύνθηκε στη φυσική, εμπνεόμενη από τη Marie Curie. Το 1934 αποφοίτησε από το τμήμα Φυσικής με την καλύτερη βαθμολογία στο τμήμα της.
Για δύο χρόνια μετά την αποφοίτησή της έκανε μεταπτυχιακό στη Φυσική και εργάστηκε ως βοηθός στο Πανεπιστήμιο Zhejiang. Μετά από αυτό έγινε ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Φυσικής της Κινεζικής Ακαδημίας, όπου για πρώτη φορά ήρθε σ' επαφή με την πειραματική έρευνα. Με την καθοδήγηση της καθηγήτριάς της Jing-Wei Gu ασχολήθηκε με την κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ.

Με την παρότρυνση της κ. Gu, το 1936 αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές της σε ανώτερο επίπεδο κι έτσι βρέθηκε στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας με τη φίλη της Dong Ruofen (董若芬) που ήταν χημικός.
Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα εκεί, έγινε δεκτή ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Berkeley. Με την επίβλεψη του κορυφαίου Φυσικού Ernest O. Lawrence ολοκλήρωσε το διδακτορικό της το 1940.

Το 1942 παντρεύτηκε τον Φυσικό Luke Chia-Liu Yuan (袁家骝), του οποίου ο παππούς ήταν ο Yuan Shikai, πρώτος πρόεδρος της Κινεζικής Δημοκρατίας. Το ζευγάρι απέκτησε ένα γιο, τον Vincent Yuan (袁緯承) που έγινε επίσης Φυσικός.

Στη συνέχεια η οικογένεια Yuan μετακόμισε στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ, όπου η Wu εργάστηκε αρχικά στο Κολέγιο Smith και ο σύζυγός της στο Πανεπιστήμιο Princeton. Αργότερα δέχτηκε κι εκείνη θέση στο Princeton όπου παρέμεινε μέχρι το 1944. Ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε δεκτή ως εκπαιδευτικός (instructor) στο Πανεπιστήμιο Princeton. Το 1944 πήγε στο Πανεπιστήμιο Columbia, όπου έμεινε σε όλη την υπόλοιπη πανεπιστημιακή της καριέρα, μέχρι το 1981.

Ενώ βρισκόταν στο Πανεπιστήμιο Columbia, εργάστηκε παράλληλα για το πυρηνικό πρόγραμμα των ΗΠΑ "Manhattan Project". Βοήθησε στην ανάπτυξη διαδικασίας για το διαχωρισμό του μεταλλικού ουρανίου στα ισότοπα U-235 και U-238. Στην έρευνα της η Wu εργάστηκε επίσης για την ανάπτυξη βελτιωμένων μετρητών Geiger για τη μέτρηση των επιπέδων πυρηνικής ακτινοβολίας.

Στο Πανεπιστήμιο Columbia η Wu γνώρισε τον κινεζικής καταγωγής θεωρητικό Φυσικό Tsung-Dao Lee που σε συνεργασία με τον επίσης θεωρητικό Φυσικό Chen Ning Yang είχαν διατυπώσει το "Νόμο διατήρησης της Ισοτιμίας (Parity)". H Wu, με την εργαστηριακή εμπειρία που διέθετε, κατάφερε να αποδείξει πειραματικά χρησιμοποιώντας το ισότοπο κοβάλτιο 60, ότι η parity δεν διατηρείται κατά την ασθενή πυρηνική αλληλεπίδραση. 
Η ανακάλυψη αυτή αποτέλεσε μεγάλη συνεισφορά στη Φυσική των Υψηλών Ενεργειών και την ανάπτυξη του Standard Model. Σε αναγνώριση της θεωρητικής δουλειάς τους, ο Lee και ο Yang πήραν το 1957 το Nobel Φυσικής.

Η Wu υπήρξε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (ήταν η έβδομη γυναίκα που έγινε δεκτή στην Ακαδημία) και το 1976 έγινε η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Αμερικάνικης Ένωσης Φυσικής (APS).
Της απονεμήθηκαν μια μεγάλη σειρά τιμητικών διακρίσεων, όπως το βραβείο Comstock για τη Φυσική (1964) (η πρώτη γυναίκα που πήρε το βραβείο), το βραβείο Bonner (1975), το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης (1975), το πρώτο βραβείο Wolf στη Φυσική για την πειραματική της δουλειά (1978).
Το 1990, η Κινέζικη Ακαδημία Επιστημών έδωσε το όνομά της στον αστεροειδή 2752 (ήταν η πρώτη "εν ζωή" επιστήμονας που είχε μια τέτοια τιμή). Το 1995, οι διακεκριμένοι επιστήμονες (όλοι κάτοχοι βραβείου Νόμπελ) Tsung-Dao Lee, Chen Ning Yang, Samuel C. C. Ting και Yuan T. Lee ίδρυσαν στην Ταϊβάν το "Ίδρυμα Εκπαίδευσης Wu Chien-Shiung" με σκοπό τη χορήγηση υποτροφιών σε νέους ταλαντούχους επιστήμονες.

Η Wu ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ακτινοβολία β και το βιβλίο που εξέδωσε το 1965 με αυτό το θέμα αποτελεί πάντα μια σταθερή αξία.

To 1981 συνταξιοδοτήθηκε και έγινε professor emeritus στη σχολή Pupin του τμήματος Φυσικής στο Columbia.

Κατόπιν επιθυμίας της, η στάχτη της θάφτηκε στο προαύλιο του σχολείου Ming De που είχε ιδρύσει ο πατέρας της στο Liuho και είχε φοιτήσει η ίδια ως μικρό κορίτσι.

Πηγή: Today in Science History

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Σαν σήμερα ...1826 γεννήθηκε ο George Johnstone Stoney, "νονός" του ηλεκτρονίου.


 Ο George Johnstone Stoney και ο ηλιοστάτης που εφηύρε.

Σαν σήμερα, στις 15 Φεβρουαρίου 1826, γεννήθηκε στο Oakley Park κοντά στο Βirr της επαρχίας Offaly στην Ιρλανδία, ο George Johnstone Stoney. Ο Stoney είναι περισσότερο διάσημος για την εισαγωγή του όρου "ηλεκτρόνιο" ("electron") ως "βασική μονάδα ποσότητας ηλεκτρισμού".
Γονείς του ήταν ο George Stoney, που προερχόταν από παλιά αγγλική οικογένεια του Yorkshire και η Anne Blood.
Το 1848 πήρε μπάτσελορ από το Κολέγιο Trinity του Δουβλίνου και στη συνέχεια μέχρι το 1852 εργάστηκε ως βοηθός του William Parsons, 3ου κόμητα του Rosse, στο αστεροσκοπείο που είχε ιδρύσει στο Birr Castle της επαρχίας Offaly και όπου ήταν εγκαταστημένο το τότε μεγαλύτερο τηλεσκόπιο του κόσμου, το 72 ιντσών Leviathan of Parsonstown.
Παράλληλα με τη δουλειά του στο αστεροσκοπείο μελετούσε φυσική και μαθηματικά κι έτσι κατάφερε το 1852 να πάρει μάστερ από το Κολέγιο Trinity του Δουβλίνου.

Από το 1852 μέχρι το 1857 ο Stoney ήταν καθηγητής φυσικής στο Κολέγιο Queen του Galway (τώρα NUI Galway). Από το 1857 μέχρι το 1882 άσκησε διοικητικά καθήκοντα ως Γραμματέας του Πανεπιστημίου Queen της Ιρλανδίας με έδρα το Δουβλίνο. Τα επόμενα χρόνια, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1893, εργάστηκε στη θέση του Επιθεωρητή Εξετάσεων Δημόσιας Διοίκησης της Ιρλανδίας. 

Στα χρόνια που ασκούσε διοικητικά καθήκοντα δεν σταμάτησε να κάνει επιστημονική έρευνα από μόνος του. Δημοσίευσε 75 επιστημονικές εργασίες σε πολλά επιστημονικά περιοδικά, κυρίως όμως στα περιοδικά της Βασιλικής Ένωσης του Δουβλίνου, στην οποία υπήρξε για δεκαετίες γραμματέας και αντιπρόεδρος. Η έρευνά του συνεισέφερε στην κοσμική φυσική, στην θεωρία των αερίων και στην οπτική.  
Ο Stoney πίστευε ότι η επιλογή ενός μετρικού συστήματος με σωστές πρότυπες μονάδες θα βοηθούσε στην εξέλιξη της επιστήμης. Στηριγμένος σ' αυτή την άποψη συνέλαβε την ιδέα της ύπαρξης μιας σταθερής στοιχειώδους ποσότητας ηλεκτρισμού ή αλλιώς του "ατόμου του ηλεκτρισμού", που αποτέλεσε το πιο σημαντικό κομμάτι του επιστημονικού του έργου.
Αρχικά ο Stoney ονόμασε αυτή τη στοιχειώδη ποσότητα "electrine" (αργότερα, το 1891, άλλαξε το όνομα σε "electron") και παρουσίασε την ιδέα του στη Βρετανική Ένωση για την Προαγωγή της Επιστήμης, στην ετήσια συνάντηση που οργανώθηκε στο Μπέλφαστ το 1874. Ο Stoney επιπλέον υπολόγισε αυτό το φορτίο στηριγμένος στην ανάλυση χημικών αντιδράσεων.  

Σε πολλούς επιστήμονες, ένας από τους οποίους ήταν ο Γερμανός φυσικός Hermann Helmholtz, άρεσε η ιδέα της ύπαρξης αυτής της ποσότητας ηλεκτρισμού. Στην Ιρλανδία, ένας από αυτούς που υπερασπίστηκαν την ιδέα του Stoney ήταν ο ανιψιός του, σημαντικός επιστήμονας, George Francis Fitzgerald
Όταν το 1897 ο Άγγλος φυσικός J. J. Thomson ανακάλυψε ότι οι καθοδικές ακτίνες ήταν δέσμες αρνητικά φορτισμένων σωματιδίων, ο Fitzgerald αμέσως σκέφτηκε ότι αυτά τα σωματίδια ήταν τα "electrons" του Stoney.
Σήμερα, στον Thomson πιστώνεται η ανακάλυψη του ηλεκτρονίου (αν και για χρόνια ο ίδιος επέμενε να τα ονομάζει "corpuscles" - "σωματίδια") και στον Stoney η σύλληψη της ιδέας και το όνομα.

Ακόμη ο Stoney πρότεινε νέα σχεδίαση πιάνων και (εκκλησιαστικών) οργάνων και έπεισε την Βασιλική Ένωση του Δουβλίνου να στηρίζει δημόσιες μουσικές συναυλίες. 
Ως διοικητικός παράγων στα κολέγια που εργάστηκε πέτυχε το άνοιγμα της ανώτατης εκπαίδευσης για τις κοπέλες στην Ιρλανδία, νωρίτερα από την Αγγλία.   

Το 1893, μετά τη συνταξιοδότησή του, αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Λονδίνο, πιστεύοντας ότι τα κορίτσια του (είχε 3 κόρες και 2 γιους) θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες για την καριέρα τους. Πράγματι, η μία κόρη του έγινε ονομαστή φυσικός και η άλλη διακεκριμένη γιατρός. 

Το 1902, το Πανεπιστήμιο του Δουβλίνου του απένειμε τιμητικά τον τίτλο του Δόκτορα Επιστημών.
Κρατήρες στον Άρη και στη Σελήνη έχουν ονομαστεί προς τιμή του Stoney.

Ο George Johnstone Stoney πέθανε στο Notting Hill του Λονδίνου, στις 5 Ιουλίου 1911, σε ηλικία 85 ετών. Η στάχτη του τοποθετήθηκε στην εκκλησία St. Nahi's στη συνοικία Dundrum του Δουβλίνου, όπου έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του. 


Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Σαν σήμερα ...1910 γεννήθηκε ο William Shockley, ένας από τους εφευρέτες του τρανζίστορ.


Ο William Shockley το 1948.
(Copyright: Alcatel-Lucent USA Inc.)



Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι συμπτωματικά, η σημερινή ανάρτηση έρχεται σαν συμπλήρωμα της προηγούμενης που είχα κάνει, αφού το σημερινό πρόσωπο αναφοράς συμπληρώνει το δίδυμο Walter Brattain και John Bardeen που ήταν οι εφευρέτες του τρανζίστορ. 

Σαν σήμερα, στις 13 Φεβρουαρίου 1910, γεννήθηκε ο William Bradford Shockley Jr στο Λονδίνο της Αγγλίας από Αμερικανούς γονείς. Ο πατέρας του William Hillman Shockley Sr ήταν μηχανικός ορυχείων εκπαιδευμένος στο ΜΙΤ, μιλούσε οχτώ γλώσσες και οι ρίζες της οικογένειάς του έφταναν πίσω στο "Mayflower" (το αγγλικό πλοίο που μετέφερε τους πρώτους αποίκους στις μετέπειτα ΗΠΑ). Η μητέρα του Mary Bradford ήταν από τις πρώτες γυναίκες που αποφοίτησαν από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ και ήταν η πρώτη γυναίκα στις ΗΠΑ που έγινε αναπληρώτρια επιθεωρητής ορυχείων.
Ο μικρός William ήταν πολύ ευαίσθητος στην υγεία του και αυτό έκανε τη ζωή των γονέων του ακόμη πιο δύσκολη και βασανιστική, αφού έτσι κι αλλιώς αυτοί ως χαρακτήρες ήταν μονήρεις έως παρανοϊκοί, αδυνατώντας να μείνουν στο ίδιο μέρος για πάνω από ένα χρόνο. 
Η οικογένεια επέστρεψε από το Λονδίνο στο πατρικό σπίτι στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνιας,  όταν το ζεύγος Shockley καταστράφηκε οικονομικά. Ο γιος τους τότε ήταν τριών χρονών κι εκεί πέρασε τα παιδικά του χρόνια μετακινούμενος συνεχώς από σπίτι σε σπίτι.
Μέχρι το θάνατο του πατέρα του το 1925 (ήταν 24 χρόνια μεγαλύτερος από τη γυναίκα του Mary) ο νεαρός William δεν πήγε σε σχολείο, γιατί οι γονείς του έκριναν ότι οι ίδιοι θα μπορούσαν να τον διδάξουν καλύτερα. Αυτό βέβαια επέτεινε την απομόνωση του γιου τους. Το 1925 η χήρα Mary μετακόμισε στο Χόλυγουντ κι εκεί ο William πήγε πρώτη φορά σχολείο και η ζωή του απόκτησε κάποια σταθερότητα.

Το 1928 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας (CalTech) απ' όπου πήρε μπάτσελορ στη Φυσική το 1932. Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, το φθινόπωρο του 1933 μπήκε στο ΜΙΤ για να κάνει το διδακτορικό του. Εκεί γρήγορα κέρδισε τη φήμη ανθρώπου με εξαιρετική επιστημονική επάρκεια. 
Το καλοκαίρι του 1933 είχε παντρευτεί την Jean Alberta Bailey, γνωστή της μητέρας του. 
Το 1936 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του με τίτλο "Electronic Bands in Sodium Chloride" υπό την επίβλεψη του καθηγητή John C. Slater.
Αμέσως μετά ξεκίνησε να εργάζεται στην ΑΤΤ Co (American Telephone &Telegraph Co) που ανήκε στα Εργαστήρια Bell, πρώτα στη Ν. Υόρκη και αργότερα στο New Jersey, σε μια ομάδα έρευνας με επικεφαλής τον Clinton Davisson.
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πολύ παραγωγικά για τον Shockley. Δημοσίευσε στο περιοδικό Physical Review αρκετά σημαντικά άρθρα σχετικά με τη φυσική στερεάς κατάστασης και το 1938 πήρε το πρώτο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την "συσκευή εκκένωσης ηλεκτρονίων".  
Στα Εργαστήρια Bell είχε γίνει φανερό ότι ο Shockley μπορούσε να λύσει ένα πρόβλημα, όχι μόνον γρηγορότερα από τους άλλους, αλλά και με ένα τρόπο που δεν μπορούσες να φανταστείς. 
Το 1939 μαζί με τον συνεργάτη του James Fisk κατάφεραν να σχεδιάσουν έναν από τους πρώτους στον κόσμο πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Shockley ασχολήθηκε με την έρευνα στα ραντάρ. Τον Μάιο του 1942 αφού πήρε άδεια από τα Εργαστήρια Bell  έγινε διευθυντής έρευνας στην ομάδα ανθυποβρυχιακού πολέμου του Πανεπιστημίου Columbia.
Το 1944 οργάνωσε πρόγραμμα εκπαίδευσης για τους πιλότους του Boeing B-29 Superfortress στο πως να χρησιμοποιούν σωστά το νέο στόχαστρο βομβών με ραντάρ. Στα τέλη του 1944 έκανε τρίμηνο ταξίδι για να αξιολογήσει τα αποτελέσματα. Υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες-πολίτες που εργάστηκαν για τον στρατό, έξω από το Los Alamos (εκεί έτρεξε το πυρηνικό πρόγραμμα των ΗΠΑ). Γι' αυτό το έργο ο Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Robert Porter Patterson τον βράβευσε στις 17 Οκτωβρίου 1946 με το Μετάλλιο Αξίας.
Το Ιούλιο του 1945, το Υπουργείο Πολέμου ζήτησε από τον Shockley να ετοιμάσει μια αναφορά με τις πιθανές εκατέρωθεν απώλειες σε μια εισβολή στην Ιαπωνική ενδοχώρα. 
Το περιεχόμενο της αναφοράς ήταν τέτοιο που επηρέασε την απόφαση των αμερικανικών αρχών για την ρίψη ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι ώστε να παραδοθεί η Ιαπωνία χωρίς εισβολή.

Με το τέλος του πολέμου τα Εργαστήρια Bell ίδρυσαν τμήμα φυσικής στερεάς κατάστασης με επικεφαλής τον Shockley και τον χημικό Stanley Morgan. Στην ομάδα έρευνας μπήκαν στη συνέχεια οι φυσικοί John Bardeen, Walter BrattainGerald Pearson, ο χημικός Robert Gibney, ο ειδικός στα ηλεκτρονικά Hilbert Moore και μερικοί τεχνικοί.  Ο στόχος τους ήταν να βρουν κάποιο στερεάς κατάστασης ενισχυτή για να αντικαταστήσει τις εύθραστες γυάλινες λυχνίες κενού.
Στις 23 Δεκεμβρίου 1947 οι Brattain, Bardeen και Shockley παρουσίασαν στους συναδέλφους τους στα Εργαστήρια Bell το πρώτο τρανζίστορ που δούλευε.
Παρά το γεγονός ότι οι Brattain και Bardeen είχαν κατά κύριο λόγο δουλέψει για την κατασκευή του τρανζίστορ, στην ομάδα εμφανίστηκε και ο Shockley, ως προϊστάμενος τους, παρόλο που στο ίδιο διάστημα εκείνος ασχολείτο με τη δική του έρευνα. Όμως τον κράτησαν έξω από την κατοχύρωση της πατέντας. Αυτό έκανε τον Shockley να συνεχίσει κρυφά την έρευνα για ένα διαφορετικό είδος τρανζίστορ, που τελικά τον οδήγησε στην εφεύρεση του διπολικού τρανζίστορ που κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 25 Σεπτεμβρίου 1951.
Στις 1 Νοεμβρίου 1956 ο William Shockley, ο Walter Brattain και ο John Bardeen μοιράστηκαν το Νόμπελ Φυσικής εκείνης της χρονιάς "για τις έρευνές τους στους ημιαγωγούς και την ανακάλυψή τους για το φαινόμενο του τρανζίστορ".

Εν τω μεταξύ, ο Shockley δούλευε πυρετωδώς στο σπουδαίο έργο του "Electrons and Holes in Semiconductors" ("Ηλεκτρόνια και Οπές στους Ημιαγωγούς") το οποίο τελικά εκδόθηκε το 1950. Αυτό το έργο έγινε η «βίβλος» για μια ολόκληρη γενιά επιστημόνων που δούλευαν για να κατασκευάσουν νέα τρανζίστορ και άλλες συσκευές βασισμένες σε ημιαγωγούς.
Το 1951 εκλέχθηκε μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών. Δυο χρόνια αργότερα του απονεμήθηκε από την Ακαδημία το βραβείο Comstock στη Φυσική.

Το 1953 με άδεια από τα Εργαστήρια Bell δίδαξε για 4 μήνες στο Caltech.
Το 1955 ο Shockley εντάχθηκε στην Beckman Instruments ως διευθυντής του νεοσύστατου τμήματος Shockley Semiconductor Laboratory ("Εργαστήριο Ημιαγωγών Shockley). Με το κύρος του και και το κεφάλαιο από την Beckman προσπάθησε να δελεάσει μερικούς από τους πρώην συναδέλφους του από τα Bell Labs να έρθουν στο νέο εργαστήριό του, αλλά κανένας από αυτούς δεν ήρθε. Αντ' αυτού ξεκίνησε να ψάχνει στα πανεπιστήμια για τους λαμπρότερους πτυχιούχους για να φτιάξει μια εταιρεία από το μηδέν, μια εταιρεία που θα πηγαίνει με «το δικό του δρόμο».

Ο «δικός του δρόμος» γενικά θα μπορούσε να συνοψιστεί ως αυταρχικός και αυξανόμενα παρανοϊκός. Στα τέλη του 1957, οκτώ από τους ερευνητές του Shockley οι οποίοι αποκαλούσαν τους εαυτούς τους "Το προδοτικό Οκτώ" παραιτήθηκαν μετά την απόφαση του Shockley να μην συνεχίσει την έρευνα στους ημιαγωγούς με βάση το πυρίτιο. Μετά από σύσκεψη με τον Sherman Fairchild και την παραχώρηση κεφαλαίου εκκίνησης από την Fairchild Camera and Instrument Corporation ξεκίνησαν την Fairchild Semiconductor. Στους «Οχτώ προδότες» ήταν και οι Robert Noyce και Gordon Moore οι οποίοι αργότερα έφυγαν από την Fairchild για να ιδρύσουν την Intel Corporation. Άλλες εταιρίες που προέκυψαν από την Fairchild Semiconductor αποτελούν οι National Semiconductor και Advanced Micro Devices.

Έτσι, σε μια περίοδο μόλις 20 ετών, οκτώ από τους πρώην υπαλλήλους του Shockley δημιούργησαν 65 νέες επιχειρήσεις, οι οποίες στη συνέχεια έκαναν το ίδιο. Η Shockley Semiconductor και οι παραπάνω εταιρίες που προέκυψαν από αυτή δημιούργησαν τον πυρήνα αυτού που ονομάζουμε σήμερα Silicon Valley, που άλλαξε τον κόσμο των ηλεκτρονικών και τον ίδιο τον κόσμο.

Το 1961 ο Shockley και ο Hans Queisser υπολόγισαν τη μέγιστη θεωρητική απόδοση ενός απλού ηλιακού κυττάρου η οποία αργότερα έγινε γνωστή ως το «όριο Shockley-Queisser».

Τον Ιούλιο του 1961 ο Shockley, η δεύτερη γυναίκα του Emmy και ο γιος τους είχαν σοβαρό τροχαίο ατύχημα από το οποίο χρειάστηκε μήνες μέχρι να αναρρώσει πλήρως. 
Το τελευταίο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας χορηγήθηκε στον Shockley το 1968 για μια πολύπλοκη ημιαγωγική συσκευή.

Εκτός από το Νόμπελ, ο William Shockley, τιμήθηκε με μετάλλια και διακρίσεις, ενώ υπήρξε μέλος πολλών επιστημονικών ενώσεων. 

Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του έδειξε ζωηρό ενδιαφέρον για ζητήματα ευγονικής, όπου οι απόψεις που διατύπωνε ήταν καθαρά ρατσιστικές.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του μέχρι τη στιγμή του θανάτου του ήταν σχεδόν τελείως αποξενωμένος από τους περισσότερους φίλους και την οικογένειά του, εκτός από τη σύζυγό του. Τα παιδιά του ανέφεραν ότι πληροφορήθηκαν τον θάνατό του μόνο από τον τύπο.
Ο Shockley πέθανε από καρκίνο του προστάτη στο Στάνφορντ της Καλιφόρνιας, στις 12 Αυγούστου 1989, σε ηλικία 79 ετών.
Ο τάφος του βρίσκεται στο Κοιμητήριο Alta Mesa στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνιας.

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Σαν σήμερα ...1902 γεννήθηκε ο Αμερικανός νομπελίστας φυσικός Walter Brattain.



Σαν σήμερα, στις 10 Φεβρουαρίου 1902, γεννήθηκε ο Walter Houser Brattain ο οποίος μαζί με τους John Bardeen και William Shockley εφηύρε το τρανζίστορ. Ο πατέρας του Ross και η μητέρα του Ottilie αμέσως μετά την αποφοίτησή τους από το Κολέγιο Whitman στη Walla Walla της πολιτείας Ουάσιγκτον, παντρεύτηκαν και έφυγαν για την Κίνα, όπου ο Ross είχε βρει δουλειά ως καθηγητής μαθηματικών και επιστημών στο ιδιωτικό Ινστιτούτο Τing-Wen
Εκεί, στο Amoy (Xiamen) της Κίνας γεννήθηκε ο Walter, αλλά πολύ σύντομα, το 1903, η οικογένεια Brattain γύρισε στις ΗΠΑ κι εγκαταστάθηκε τα πρώτα χρόνια στο Spokane της Ουάσιγκτον. Το 1911 μετακόμισαν σε μια ιδιόκτητη φάρμα κοντά στο Tonasket της Ουάσιγκτον, όπου ο Walter είχε την ευκαιρία να ασχολείται με τις δουλειές της φάρμας τις ώρες που δεν είχε σχολείο.

Ο Walter Brattain παρακολούθησε για ένα χρόνο το Γυμνάσιο Queen Anne στο Seattle, τα δύο επόμενα χρόνια το Γυμνάσιο του Tonasket και τον τελευταίο χρόνο το Moran School για αγόρια, στο Bainbridge Island.
Το φθινόπωρο του 1920 ο Walter Brattain γράφτηκε στο Κολέγιο Whitman απ' όπου αποφοίτησε το 1924 με πτυχίο στη φυσική και στα μαθηματικά. Όπως ο ίδιος ισχυριζόταν, ακολούθησε αυτό το δρόμο, επειδή ήταν τα μόνα μαθήματα στα οποία ήταν καλός. Παίρνοντας κουράγιο από τον καθηγητή του Benjamin Brown για να συνεχίσει τις σπουδές του, το 1926 πήρε μάστερ από το Πανεπιστήμιο του Oregon και το 1929 πήρε το διδακτορικό του στη φυσική, από το Πανεπιστήμιο της Minnesota, με επιβλέποντα καθηγητή τον John T. Tate Sr.

Το 1928 δούλεψε στο Εθνικό Κέντρο Προτύπων των ΗΠΑ, στην Ουάσιγκτον, ως ραδιομηχανικός, αλλά μετά από ένα χρόνο, σε μια συνάντηση της Αμερικανικής Ένωσης Φυσικής (APS) ο πρώην καθηγητής του John Tate του σύστησε τον Joseph Becker από τα Εργαστήρια Bell (Bell Labs). την 1η Αυγούστου 1929, ο Brattain ξεκίνησε να εργάζεται στο εργαστήριο του Becker, στη Ν. Υόρκη.
Τον πρώτο καιρό το δίδυμο Brattain - Becker ασχολήθηκε με τη μελέτη ανορθωτών από οξείδια του χαλκού, προσπαθώντας να φτιάξουν ένα ενισχυτή μικρού σχήματος. Αργότερα ο Brattain ασχολήθηκε με τη μελέτη των ιδιοτήτων των κρυστάλλων διαπιστώνοντας ότι άξιζε τον κόπο. Στις 6 Μαρτίου 1940, ο Mervin Kelly πρόεδρος των Εργαστηρίων Bell, κάλεσε τους Brattain και Becker να τους δείξει ένα μυστηριώδη κρύσταλλο που είχε φτιάξει ο Russell Ohl και είχε τη δυνατότητα να αυξάνει την τάση όταν κάποια ακτινοβολία έπεφτε πάνω του. Ο Brattain έδωσε μια αυθαίρετη εξήγηση λέγοντας ότι το ηλεκτρικό ρεύμα παράγεται από ένα "φράγμα" στο εσωτερικό του κρυστάλλου. Αυτή η θεωρία αργότερα θα αποδεικνυόταν ακριβής.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Brattain εργάστηκε με σύμβαση στο Εθνικό Αμυντικό Κέντρο Έρευνας στο Πανεπιστήμιο Columbia ασχολούμενος με την έρευνα στην ανίχνευση υποβρυχίων 

Μετά τον πόλεμο ο Brattain επέστρεψε στα Εργαστήρια Bell όπου συνεργάστηκε με μια καινούρια ομάδα στην μελέτη στερεών υλικών, έχοντας επικεφαλής τον William Shockley. Λίγο αργότερα μπήκε στην ομάδα και ο John Bardeen που ήταν φίλος του αδελφού του Brattain.
Σύντομα Brattain και Bardeen έδεσαν καλά μεταξύ τους στην προσπάθειά τους να φτιάξουν έναν ενισχυτή, με τον πρώτο ν' ασχολείται με το πειραματικό μέρος και τον δεύτερο με το θεωρητικό. Αυτή η στενή σχέση ανταμείφθηκε με αυτό που αργότερα ονομάστηκε "Θαυματουργός μήνας". Επί 4 βδομάδες σχεδόν κάθε μέρα υπήρχε μια καινούρια συσκευή, καλύτερη της προηγούμενης. Ο Brattain κατασκεύαζε και ο Bardeen προσπαθούσε να δώσει τη θεωρητική εξήγηση. Έτσι, στις 16 Δεκεμβρίου 1947 έκριναν ότι τα είχαν καταφέρει. Είχαν φτιάξει ένα νέο είδος ενισχυτή, το τρανζίστορ.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1947 οι Brattain, Bardeen και Shockley παρουσίασαν στους συναδέλφους τους στα Εργαστήρια Bell το πρώτο τρανζίστορ που δούλευε.
Παρά το γεγονός ότι οι Brattain και Bardeen είχαν κατά κύριο λόγο δουλέψει για την κατασκευή του τρανζίστορ, στην ομάδα εμφανίστηκε και ο Shockley, ως προϊστάμενος τους, παρόλο που στο ίδιο διάστημα εκείνος ασχολείτο με τη δική του έρευνα. Όμως τον κράτησαν έξω από την κατοχύρωση της πατέντας.

Τα επόμενα χρόνια ο Brattain συνέχισε να εργάζεται στην ομάδα του Shockley για το τρανζίστορ, αλλά συνήθως δεν καλείτο να συμμετάσχει στις πιο ενδιαφέρουσες ερευνητικές προσπάθειες. Σύντομα σταμάτησε να δίνει αναφορά στον Shockley για τα δικά του πειραματικά αποτελέσματα, μέχρι που ζήτησε και τα κατάφερε να μετακινηθεί σε άλλη ερευνητική ομάδα. Ο Brattain παρέμεινε στα Εργαστήρια Bell μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1967.

Στις 1 Νοεμβρίου 1956 ο Walter Brattain πληροφορήθηκε ότι είχε μοιραστεί το Νόμπελ Φυσικής εκείνης της χρονιάς με τους John Bardeen και William Shockley "για τις έρευνές τους στους ημιαγωγούς και την ανακάλυψή τους για το φαινόμενο του τρανζίστορ".

Μετά τη συνταξιοδότησή του επέστρεψε στο Κολέγιο Whitman ως καθηγητής. Το 1976 σταμάτησε να διδάσκει, αλλά παρέμεινε ως σύμβουλος στο Whitman.

Εκτός από το Νόμπελ, ο Walter Brattain τιμήθηκε με μετάλλια και διακρίσεις, ενώ υπήρξε μέλος πολλών επιστημονικών ενώσεων. 

Ο Brattain έζησε στο Σάμιτ του Νιου Τζέρσι μεγάλο μέρος της ζωής του, αλλά τη δεκαετία του '70 μετακόμισε στο Σιάτλ όπου και έζησε μέχρι τον θάνατο του.
Πέθανε στις 13 Οκτωβρίου 1987 σε θεραπευτήριο του Σιάτλ πάσχοντας από τη νόσο Αλτσχάιμερ. 


Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

35 Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes σε "Μηχανικές Ταλαντώσεις - Μηχανικά Κύματα - Φαινόμενο Doppler".



Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Στο αρχείο θα βρείτε 35 ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής από την ύλη της Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού σχετικά με τις Μηχανικές Ταλαντώσεις, τα Μηχανικά Κύματα και το Φαινόμενο Doppler. 

Οι ερωτήσεις ανήκουν στις κατηγορίες Α και Β θέματος και όλες έχουν δοθεί ως θέματα στις Πανελλαδικές Εξετάσεις της Γ' Λυκείου τα τελευταία χρόνια.

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε το αρχείο από  ΕΔΩ .

Μπορείτε να βρείτε κι άλλες παλαιότερες αναρτήσεις μου με πολλές Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes, στα ίδια με παραπάνω θέματα, όπως φαίνεται παρακάτω:
  • Απλή Αρμονική Ταλάντωση   ΕΔΩ,
  • Φθίνουσες και Εξαναγκασμένες Ταλαντώσεις   ΕΔΩ,
  • Σύνθεση Ταλαντώσεων   ΕΔΩ,
  • Ταλαντώσεις και Μηχανικά Κύματα   ΕΔΩ,
  • Μηχανικά Κύματα   ΕΔΩ,
  • Φαινόμενο Doppler   ΕΔΩ    και    ΕΔΩ.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Σαν σήμερα ...1984 οι πρώτοι αστροναύτες στο διάστημα δίχως πρόσδεση.


Ο Αμερικανός αστροναύτης Bruce McCandless στο διάστημα 
χρησιμοποιώντας μια συσκευή αυτοκινούμενη (MMU).

Σαν σήμερα, στις 7 Φεβρουαρίου 1984, οι Αμερικανοί αστροναύτες Bruce McCandless II και Robert L Stewart έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που κατάφεραν να κινηθούν στο διάστημα χωρίς να είναι δεμένοι με κάποιο τρόπο από το διαστημικό τους όχημα. Αυτό κατάφεραν να το πετύχουν με τη χρησιμοποίηση μιας χειροκίνητης συσκευής ελιγμών (Manned Maneuvering Unit - MMU).
Οι αστροναύτες συμμετείχαν στην αποστολή STS-41-B του διαστημικού λεωφορείου Challenger της NASA και η διαστημική βόλτα τους (ExtraVehicular Activity - EVA) έγινε 4 μέρες μετά την εκτόξευση του λεωφορείου.
Η συσκευή MMU είχε κατασκευαστεί έτσι ώστε να μπορεί να προσαρμοστεί στην πλάτη των αστροναυτών πάνω από την προστατευτική στολή τους και να ταιριάζει σε αστροναύτες με διαφορετικό μήκος χεριών.
Το MMU χρησιμοποιούσε άζωτο ως προωθητικό αέριο το οποίο εξερχόταν από 24 ακροφύσια τοποθετημένα σε διαφορετικές θέσεις στη συσκευή. Για να λειτουργήσει το σύστημα προώθησης, ο αστροναύτης χρησιμοποιούσε τις άκρες των δακτύλων του με τα οποία έλεγχε τα χειριστήρια που υπήρχαν στο τελείωμα των δύο βραχιόνων της συσκευής. 

Αυτή η συσκευή MMU δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια της NASA να φτιάξει μια ανεξάρτητη συσκευή ελιγμών. Το 1966, η Πολεμική Αεροπορία των Η.Π.Α. ανέπτυξε μια συσκευή ελιγμών για αστροναύτες (Astronaut Maneuvering Unit - AMU), που ήταν ένα ανεξάρτητο σύστημα πυραύλων πολύ κοντινό στο MMU. Το AMU επρόκειτο να δοκιμαστεί σε διαστημικό περίπατο του αστροναύτη Eugene Cernan τον Ιούνιο 1966, κατά τη διάρκεια του προγράμματος "Gemini" ("Δίδυμοι"). Τελικά η δοκιμασία ακυρώθηκε, γιατί στις δοκιμές ο Cernan κουραζόταν πολύ, ζεσταινόταν και ίδρωνε τόσο πολύ, που το κράνος του εσωτερικά θάμπωνε.
Η τελευταία χρήση MMU έγινε στην αποστολή STS-51-A, τον Νοέμβριο 1984. Η προωστική συσκευή χρησιμοποιήθηκε για την επανάκτηση δύο τηλεπικοινωνιακών δορυφόρων, του Westar VI και του Palapa B2, που δεν είχαν μπει σε σωστή τροχιά. Τις συσκευές MMU χρησιμοποίησαν οι αστροναύτες Joseph P. Allen και Dale Gardner, που αφού ανάκτησαν τους δύο δορυφόρους, τους οδήγησαν και τους αποθήκευσαν στο εσωτερικό του σκάφους τους (Orbiter payload bay), ώστε να τους επιστρέψουν στη Γη. 


Μετά την καταστροφή του διαστημικού λεωφορείου Challenger το 1986, τα MMU κρίθηκαν πάρα πολύ επικίνδυνα για παραπέρα χρήση. Η NASA αποφάσισε ότι πολλές από τις δραστηριότητες που είχαν προγραμματιστεί για τα MMU θα μπορούσαν να γίνουν αποτελεσματικά με τον παραδοσιακό τρόπο (οι αστροναύτες δεμένοι στο σκάφος τους με κάποιο τρόπο). Στο πλαίσιο προστασίας των αστροναυτών, η NASA διέκοψε τη χρήση των διαστημικών λεωφορείων για εμπορικές συμβάσεις με τις εταιρείες διαχείρισης των δορυφόρων, κάτι που έκανε και με το στρατό. Έτσι, ενώ τα MMU προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν για διασώσεις ή επισκευή δορυφόρων, ακόμη και στην κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS), τελικά τίποτε από αυτά δεν έγινε.

To 1994 κατασκευάστηκε μια διάδοχη συσκευή MMU σε μικρότερο μέγεθος με την ονομασία Απλοποιημένη Βοήθεια για Διάσωση EVA (Simplified Aid for EVA Rescue - SAFER). Η συσκευή επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί μόνο σε περίπτωση ανάγκης.

Πηγή: Today in Science History

Σαν σήμερα... 1971 ο Alan Shepard "παίζει" γκολφ στη Σελήνη για πρώτη φορά.



Σαν σήμερα, στις 6 Φεβρουαρίου 1971, ο Alan Shepard αστροναύτης της NASA και διοικητής της αποστολής Apollo 14 στη Σελήνη, κτύπησε μπάλα του γκολφ για πρώτη φορά στο έδαφος της Σελήνης και γενικότερα στο διάστημα (αργότερα έχει συμβεί πάλι).
Ας πάρουμε όμως το θέμα από λίγο νωρίτερα.

Στις 31 Ιανουαρίου 1971 το Apollo 14 εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι για ένα 9μερο ταξίδι στη Σελήνη έχοντας ως πλήρωμα τον Alan Shepard (διοικητής), τον Stuart Roosa (πιλότος του διαστημοπλοίου) και τον Edgar Mitchell (πιλότος της σεληνακάτου).
Στις 5 Φεβρουαρίου η σεληνάκατος με πλήρωμα τους Shepard και Mitchell προσεληνώθηκε. Παρέμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης 33,5 ώρες και εργάστηκαν έξω από τη σεληνάκατο περίπου 9,5 ώρες κάνοντας δύο περιπάτους (EVA). Στη διάρκεια της παραμονής τους συνέλεξαν 42,8 κιλά σεληνιακών πετρωμάτων και εκτέλεσαν μια σειρά προγραμματισμένων πειραμάτων.

Όμως ο Shepard, φανατικός παίκτης του γκολφ, είχε σκεφθεί να "παίξει" γκολφ στη Σελήνη. Έτσι, αφού πήρε το μπαστούνι του γκολφ από  ένα κλαμπ γκολφ στο Χιούστον, το κάλυψε με μια κάλτσα και το έκρυψε μέσα σε υλικό που προοριζόταν για τη συλλογή των πετρωμάτων. Μόνο λίγοι άνθρωποι της ΝΑSΑ γνώριζαν το σχέδιο του Shepard.

Ο Shepard κτύπησε 2 μπάλες του γκολφ. Η πρώτη δεν πήγε πολύ μακριά (να σκεφτούμε ότι η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα και η βαρύτητα είναι μικρότερη αυτής της Γης), αλλά με τη δεύτερη είχε ένα καλό κτύπημα. Μάλιστα, ακούγεται στο video να λέει ότι πάει "miles and miles and miles". 
Από υπολογισμούς που έχουν γίνει θα μπορούσε η μπάλα να έχει πάει για περισσότερο από 2,5 μίλια και να έχει μείνει στο διάστημα για περίπου 70 δευτερόλεπτα. Όμως στην πραγματικότητα, η απόσταση που διάνυσε η μπάλα δεν πρέπει να ξεπέρασε το 1 μίλι.

Μπορούμε να δούμε τη μία μπάλα νότια από το "ακόντιο" που άφησε ο Mitchel. Στην πραγματικότητα το"ακόντιο" ήταν καταγραφέας του ηλιακού ανέμου (Solar Wind Collector)
Σε συνέντευξή του ο Shepard είχε πει ότι η άλλη μπάλα είχε πάει κοντά στην περιοχή όπου είχαν τοποθετήσει τον επιστημονικό τους εξοπλισμό (Apollo Lunar Surface Experiment Package, ALSEP) που βρισκόταν σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από τη σεληνάκατο.

To 1974 o Shepard προσέφερε το μπαστούνι του γκολφ που χρησιμοποίησε στη Σελήνη στο μουσείο της Ένωσης Γκολφ των ΗΠΑ. Ένα αντίγραφο του μπαστουνιού βρίσκεται στο Ίδρυμα Smithsonian, στην Ουάσιγκτον. 
Ο Alan Shepard έφυγε από τη ζωή στις 21 Ιουλίου 1998 σε ηλικία 75 ετών.
Ο Edgar Mitchell επίσης έφυγε από τη ζωή στις 4 Φεβρουαρίου 2016.

Δείτε το βίντεο της NASA που φαίνεται ο Shepard να κτυπά τις μπάλες του γκολφ.

Πηγή: Today in Science History