Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα, ... 1803, γεννήθηκε ο Heinrich Rühmkorff.


Σκίτσο του Heinrich Daniel Rühmkorff.

Σαν σήμερα, στις 15 Ιανουαρίου 1803, γεννήθηκε στο Ανόβερο της Γερμανίας ο Heinrich Daniel Rühmkorff (ή Ruhmkorff, άλλαξε το "ü" σε "u" την εποχή που μετακόμισε από τη Γερμανία στο εξωτερικό), που ήταν κατασκευαστής επιστημονικών οργάνων και το όνομά του έμεινε στην ιστορία γιατί κατασκεύασε ένα επαγωγικό πηνίο που είναι γνωστό ως "πηνίο Ruhmkorff".

Μετά από τη μαθητεία του κοντά σ' έναν Γερμανό μηχανικό, σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στο Παρίσι όπου ξεκίνησε να κατασκευάζει ηλεκτρικές συσκευές. Το 1824 μετακινήθηκε στην Αγγλία. Κάποιες βιογραφίες του λένε ότι συνεργάστηκε με τον εφευρέτη Joseph Bramah, αλλά αυτό είναι απίθανο, δεδομένου ότι ο Bramah πέθανε το 1814. Ωστόσο, μπορεί να εργάστηκε για την εταιρεία Bramah
Το 1827 επέστρεψε στο Ανόβερο, αλλά δεν κάθισε πολύ. Σύντομα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε στο εργαστήριο κατασκευής επιστημονικού εξοπλισμού του Charles Chevalier.


Παλαιά διαφήμιση πηνίων Ruhmkorff και σωλήνων Geissler.

To 1841, o καθηγητής Φυσικής Antoine Philibert Masson και ο Louis Bréguet  παρουσίασαν στην Ακαδημία Επιστημών στο Παρίσι μια εργασία με τίτλο "Mémoire sur l' induction" ("Αναφορά στην Επαγωγή") όπου περιέγραφαν τα πειράματα που είχαν κάνει χρησιμοποιώντας πηνία ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής που είχε ανακαλύψει ο Faraday από το 1831. 

Μικρό γερμανικό πηνίο Ruhmkorff (8cmx15cm)
με σωλήνα Geissler των αρχών του 20ου αιώνα.

Ο Ruhmkorff άρχισε να ενδιαφέρεται για την κατασκευή επαγωγικών πηνίων και επιδιώκοντας τη βελτίωσή τους, παρουσίασε το 1851 ένα πρώτο πηνίο το οποίο κατοχύρωσε με Γαλλικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.   

Η κατασκευή ήταν μια γεννήτρια που επέτρεπε να παράγει πολύ υψηλές τάσεις, της τάξης των δεκάδων χιλιάδων βολτ, από το συνεχές ρεύμα μιας μπαταρίας. Στο επαγωγικό πηνίο ο Rumhkorff εισήγαγε τρεις καινοτομίες: την αύξηση του μήκους του χρησιμοποιούμενου χάλκινου σύρματος, τον διαχωρισμό των πρωτογενών και δευτερογενών κυλίνδρων με ένα γυάλινο μονωτικό σωλήνα και, μετά από συμβουλή του φυσικού Hippolyte Fizeau, την τοποθέτηση πυκνωτή μεταξύ των επαφών του διακόπτη, έτσι ώστε να μειωθούν σημαντικά οι σπινθήρες εκεί. Μ’ αυτό το πηνίο είχε καταφέρει τη δημιουργία σπινθήρα με μήκος περίπου 2 ίντσες (5,1 εκ.).


Ένα τεράστιο επαγωγικό πηνίο που κατασκευάστηκε από τον Nicholas Callan.

Αν και αποδίδεται στον Ruhmkorff η εφεύρεση του πηνίου επαγωγής, στην πραγματικότητα αυτό εφευρέθηκε το 1836 από τον ιερέα Nicholas Callan, που ήταν καθηγητής Φυσικής στο Κολέγιο St. Patrick στο Maynooth της Ιρλανδίας. Όμως ο Callan δεν μπόρεσε να συνδέσει το πηνίο που ανακάλυψε με κάποια χρήσιμη εφαρμογή, με αποτέλεσμα σύντομα να ξεχαστεί.

Διαφημιστική κάρτα του 1915 από τσιγάρα, που δείχνει
πηνίο Ruhmkorff και λυχνία ακτίνων Χ (getty images).

Το 1855 ο Ruhmkorff ίδρυσε το δικό του κατάστημα στο Παρίσι, όπου κέρδισε φήμη για την υψηλή ποιότητα των ηλεκτρικών συσκευών του.
Το 1857, αφού μελέτησε μια πολύ βελτιωμένη εκδοχή του πηνίου από τον Αμερικανό εφευρέτη Edward Samuel Ritchie, ο Ruhmkorff βελτίωσε το σχεδιασμό του χρησιμοποιώντας θερμομόνωση και άλλες καινοτομίες που του επέτρεψαν την παραγωγή σπινθήρων με μήκος περισσότερο από 30 εκατοστά και διαφορά δυναμικού 200KV.

Λυχνία Rühmkorff.

Το πηνίο Ruhmkorff χρησιμοποιήθηκε στους πρώτους ραδιοφωνικούς πομπούς, για την λειτουργία των σωλήνων Crookes, Geissler και αργότερα ακτίνων Χ, καθώς και για  συσκευές εκρηκτικών.
Η επιτυχία του πηνίου ήταν τόσο μεγάλη, που το 1858 του απονεμήθηκε βραβείο 50.000 γαλλικών φράγκων από τον αυτοκράτορα Napoleon III, ως "η πιο σημαντική ανακάλυψη στις εφαρμογές του ηλεκτρισμού".

Ο Heinrich Rühmkorff πέθανε στο Παρίσι στις 20 Δεκεμβρίου 1877 σε ηλικία 74 ετών. Το μνήμα του βρίσκεται στο κοιμητήριο του Montparnasse στο Παρίσι.

Προς τιμήν του έχει δοθεί το όνομά του στον αστεροειδή 15273 Ruhmkorff, που ανακαλύφθηκε το 1991 από τον E. W. Elst.

Γαλλική εκπαιδευτική κάρτα σε διαφήμιση σοκολάτας, που
δείχνει ένα πηνίο Rühmkorff κι ένα ηλεκτρικό πιστόλι Volta.

Επίσης, σε τρία από τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας του Ιουλίου Βερν, συχνά αναφέρονται οι λεγόμενες "λυχνίες Ruhmkorff". Αυτές οι λυχνίες που μπορούν να θεωρηθούν σαν μια πρώιμη μορφή φορητού ηλεκτρικού λαμπτήρα, αποτελούντο από ένα σωλήνα Geissler που διεγειρόταν από ένα επαγωγικό πηνίο Ruhmkorff με μπαταρία.


Το μνήμα του Rühmkorff στο κοιμητήριο του Montparnasse.

Μια μεγάλη συλλογή πηνίων Rühmkorff, μεταξύ πολλών άλλων ιστορικών ηλεκτρικών συσκευών, από το SPARK MUSEUM στο Bellingham της πολιτείας Ουάσιγκτον των ΗΠΑ. (Είχα τη χαρά να επισκεφτώ αυτό το όμορφο μουσείο το καλοκαίρι του 2015 και σήμερα να έχω στα χέρια μου μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση με τα εκθέματά του.)

Η ιστοσελίδα The Cathode Ray Tube site με φωτογραφίες από παλιά πηνία Rühmkorff.


Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1978, η NASA ανακοίνωσε την πρώτη ομάδα Αμερικανίδων αστροναυτών.


(αρισ. προς δεξ.) Margaret Rhea Seddon, Anna L. Fisher, Judith A. Resnik,
Shannon W. Lucid, Sally K. Ride, Kathryn D. Sullivan.

Σαν σήμερα, στις 14 Ιανουαρίου 1978, η NASA ανακοίνωσε τα ονόματα 35 υποψηφίων αστροναυτών (NASA Astronaut Group 8), μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν η πρώτη ομάδα γυναικών που επίσημα θα ανήκε σε μια νέα τάξη αστροναυτών.

Η παραπάνω φωτογραφία δείχνει τις 6 γυναίκες αστροναύτες τον Ιανουάριο 1978, στην αρχή της εκπαίδευσής τους. Και οι 6 αυτές γυναίκες τα επόμενα χρόνια ταξίδεψαν στο διάστημα τουλάχιστον σε μία αποστολή.
Η ομάδα των γυναικών αστροναυτών παρουσίαζε μεγάλη ποικιλία από πολλές απόψεις. Υπήρχαν ανύπανδρες, αλλά και γυναίκα με τρία παιδιά. Υπήρχαν δύο γιατροί και 4 διδακτορικά: μία βιοχημικός, μία γεωλόγος, μία αστροφυσικός και μία μηχανικός. 

Το 1983, η Sally Ride έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που ταξίδεψε στο διάστημα με το διαστημικό λεωφορείο Challenger, 20 χρόνια μετά την πτήση της Ρωσίδας Valentina Tereshkova που ήταν η πρώτη γυναίκα σε τροχιά γύρω από τη Γη, στις 16 Ιουνίου 1963 με την αποστολή του Vostok 6. 

Βέβαια πρέπει να πούμε ότι, παρά το γεγονός ότι αυτές οι έξι γυναίκες αποτέλεσαν επίσημα μέρος μιας τάξης αστροναυτών, δεν ήταν οι πρώτες Αμερικανίδες που είχαν εκπαιδευτεί για αστροναύτες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μια άλλη ομάδα γυναικών που επονομάζονταν "Mercury 13" είχαν επιλεγεί για εκπαίδευση αστροναύτη.
Η Geraldyn (Jerrie) Cobb ήταν η πρώτη Αμερικανίδα που είχε επιλεγεί το 1960 για εκπαίδευση αστροναύτη και ακολούθησε η επιλογή 12 ακόμη γυναικών, που η Cobb χαϊδευτικά αποκαλούσε FLATs, επειδή η NASA ονόμαζε αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα "Fellow Lady Astronaut Trainees" ("Συνεργαζόμενες Γυναίκες Αστροναύτες σε Εκπαίδευση").


Η Jerrie Cobb μπροστά σε μια κάψουλα Mercury.

Όλες οι γυναίκες που είχαν επιλεγεί ήταν πιλότοι και ενίοτε υποβλήθηκαν σε παράξενες δοκιμασίες που είχαν επινοηθεί για να αξιολογηθεί η ικανότητα ενός ατόμου στις αυξημένες απαιτήσεις μιας διαστημικής πτήσης. Οι 13 αυτές γυναίκες ποτέ δεν εκπαιδεύτηκαν ως ομάδα και δυστυχώς σε καμία από τις γυναίκες του "Mercury 13" δεν δόθηκε η ευκαιρία να βρεθεί στο διάστημα. 
Για το πρόγραμμα "Mercury 13" έχουν γραφεί δύο βιβλία: 
Παρά το γεγονός ότι οι Σοβιετικοί έστειλαν την πρώτη γυναίκα στο διάστημα, δεν στήριξαν θερμά την εκπαίδευση και αποστολή γυναικών αστροναυτών. Από τις 19 γυναίκες-αστροναύτες της Σοβιετικής Ένωσης ή της Ρωσίας που είχαν εκπαιδευτεί, μόλις σε 4 δόθηκε η δυνατότητα μιας αποστολής. Η τελευταία διαστημική πτήση από τη Ρωσίδα κοσμοναύτη Yelena Serova έγινε το 2014.  

Μια ομάδα νυν και πρώην Αμερικανίδων αστροναυτών,
τον Σεπτέμβριο 2012, στο Johnson Space Center.
 

Η τάξη αστροναυτών του 1978 ήταν η πρώτη καινούρια ομάδα που είχε επιλεγεί από τη NASA, μετά το 1969. 
Η Judith Resnik έγινε το 1984 η πρώτη Αμερικανοεβραία στο διάστημα και σκοτώθηκε το 1986 στην τραγική έκρηξη του Challenger
Η Kathryn Sullivan έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που έκανε διαστημικό περίπατο και μαζί με τη Ride έγινε το πρώτο γυναικείο δίδυμο σε κοινή διαστημική αποστολή. 
Η Shannon Lucid έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που επισκέφτηκε το διαστημικό σταθμό Mir. Μάλιστα η Lucid γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 14 Ιανουαρίου 1943.

Το 2013 η NASA ανακοίνωσε το τελευταίο πρόγραμμα εκπαίδευσης 8 νέων αστροναυτών, με 4 γυναίκες μέσα στην ομάδα. Ήταν το καλύτερο ποσοστό (50%) των γυναικών αστροναυτών μέσα στην ίδια τάξη.

Μέχρι σήμερα, από τους 556 συνολικά αστροναύτες που έχουν βγει στο διάστημα, οι 60 ήταν γυναίκες. 


Οι 6 γυναίκες της τάξης του 1978.

Με την ευκαιρία αυτής της δημοσίευσης, ας δούμε μερικές ακόμη γυναικείες πρωτιές στο διάστημα.

  • Η πρώτη γυναίκα που έκανε διαστημικό περίπατο ήταν η σοβιετική κοσμοναύτης  Svetlana Savitskaya στις 25 Ιουλίου 1984.
  • Η πρώτη Βρετανίδα γυναίκα στο διάστημα ήταν η χημικός Helen Sharman στο διαστημικό σταθμό Mir, τον Μάιο 1991.
  • Η πρώτη μαύρη γυναίκα στο διάστημα ήταν η Αμερικανίδα Mae Jemison με το διαστημικό λεωφορείο Endeavour, τον Σεπτέμβριο 1992.
  • Η πρώτη Καναδή αστροναύτης στο διάστημα ήταν η Roberta Bondar με το διαστημικό λεωφορείο Discovery, τον Ιανουάριο 1992.
  • Η πρώτη Γιαπωνέζα αστροναύτης στο διάστημα ήταν η Chiaki Mukai με το διαστημικό  λεωφορείο Columbia, τον Ιούλιο 1994. 
  • Η πρώτη Γαλλίδα αστροναύτης στο διάστημα ήταν η Claudie Haignere στο διαστημικό σταθμό Mir, τον Αύγουστο 1996. 
  • Η Kalpana Chawla ήταν η πρώτη Ινδοαμερικανίδα αστροναύτης με το διαστημικό λεωφορείο Columbia, τον Νοέμβριο 1997. Βρήκε τραγικό θάνατο τον Ιανουάριο 2003 στη δεύτερη διαστημική της πτήση με το Columbia.
  • Η Αμερικανίδα Eileen Collins ήταν η πρώτη γυναίκα που κυβέρνησε μια διαστημική αποστολή τον Ιούλιο 1999. Μια τέτοια θέση ευθύνης απαιτούσε τουλάχιστον 1000 ώρες πτητικής εμπειρίας σε αεροσκάφος jet.
  • Η Αμερικανίδα Susan Helms ήταν η πρώτη γυναίκα αστροναύτης που έφτασε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) και εργάστηκε εκεί ως μηχανικός πτήσης από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο 2001.
  • Η Ιρανοαμερικανίδα επιχειρηματίας Anousheh Ansari ήταν η πρώτη γυναίκα διαστημική τουρίστρια στον ISS, τον Σεπτέμβριο του 2006. 
  • Η Αμερικανίδα Peggy Whitson ήταν η πρώτη γυναίκα αστροναύτης που διοίκησε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) τον Απρίλιο 2008.
  • Η Yi So-yeon ήταν η πρώτη αστροναύτης από τη Νότια Κορέα όταν έφτασε στον ISS τον Απρίλιο 2008.
  • Η Liu Yang ήταν η πρώτη Κινέζα αστροναύτης με την πτήση του κινέζικου διαστημοπλοίου  Shenzhou 9, τον Ιούνιο 2012.
  • Η Samantha Cristoforetti ήταν η πρώτη Ιταλίδα αστροναύτης στο διάστημα, όταν τον Νοέμβριο 2014 έφτασε στον ISS.
Η επόμενη γυναίκα αστροναύτης που είναι προγραμματισμένο να ταξιδεύσει στον ISS είναι η Αφροαμερικανίδα Jeanette J. Epps, τον Μάιο 2018.

Πηγή: NASA,    WIKIPEDIA

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1907, γεννήθηκε ο Σεργκέι Κορολιόφ, δημιουργός του σοβιετικού πυραυλικού προγράμματος.



Σαν σήμερα, στις 12 Ιανουαρίου 1907 (30 Δεκεμβρίου 1906 με το παλιό ημερολόγιο), γεννήθηκε στην πόλη Zhitomir της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Ουκρανία) ο Σεργκέι Πάβλοβιτς Κορολιόφ (ή Καραλιόφ) (ρωσ. Серге́й Па́влович Королёв, ουκρ. Сергі́й Па́влович Корольóв) που  θεωρείται ως ο θεμελιωτής του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος.
Η απίστευτη ενέργεια που τον διέκρινε, η νοημοσύνη του, η πίστη του στις προοπτικές των διαστημικών πτήσεων, οι διαχειριστικές του ικανότητες και οι σχεδόν μυθικές δεξιότητές του στη λήψη αποφάσεων, τον έκαναν επικεφαλής του πρώτου σοβιετικού κέντρου ανάπτυξης πυραύλων, γνωστού σήμερα ως RKK Energia
Αξίζει ακόμη να του πιστωθεί η επιτυχημένη προσπάθεια μετατροπής των πυραύλων εκτόξευσης πυρηνικών όπλων σε όργανο εξερεύνησης του διαστήματος, που είχε ως αποτέλεσμα η Σοβιετική Ένωση να γίνει η πρώτη χώρα στον κόσμο που εκτόξευσε με επιτυχία επανδρωμένο διαστημικό σκάφος. 


1913, ο Σεργκέι με τη μητέρα του και τη γιαγιά του.

Ο πατέρας του Pavel Yakovlevich Korolev ήταν καθηγητής της Ρωσικής γλώσσας και η μητέρα του Maria Nikolaevna προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια εμπόρου.
Το 1908, η οικογένεια μετακόμισε στο Zhytomyr της Ουκρανίας, όπου ο πατέρας του είχε βρει δουλειά ως καθηγητής. 
Το 1910, οι γονείς του Σεργκέι χώρισαν και με τη μητέρα του μετακόμισαν στους γονείς της, στην πόλη Nizhyn της Ουκρανίας.
Μετά το επίσημο διαζύγιο των γονέων του τον Οκτώβριο του 1916, η μητέρα του Σεργκέι ξαναπαντρεύτηκε. Το 1917, έτος της μπολσεβίκικης επανάστασης στη Ρωσία, η οικογένειά του μετακόμισε στην Οδησσό.


Το 1912 (5 ετών)...

...και το 1927 (20 ετών).













Στην Οδησσό ο Σεργκέι παρακολούθησε μαθήματα ξυλουργικής στην Επαγγελματική Σχολή της Οδησσού.
Το 1923 εντάχθηκε στην  Ουκρανική Αερολέσχη (OAVUK) προσπαθώντας να πλησιάσει το όνειρό του να πετάξει. Το 1924 κατασκεύασε μόνος του στην OAVUK ένα ανεμοπλάνο που ονομάστηκε K-5.
Την ίδια χρονιά γράφτηκε στο Πολυτεχνείο του ΚιέβουΔύο χρόνια αργότερα ο  Κορολιόφ μεταφέρθηκε στην Ανώτατη Τεχνική Σχολή Bauman της Μόσχας (MVTU), το καλύτερο κολέγιο μηχανικής στη Ρωσία, από το οποίο αποφοίτησε το 1929. 

1938, ο Κορολιόφ την εποχή της φυλάκισής του.

Το 1930 πήρε δίπλωμα πιλότου και το 1931 μπήκε στο Κεντρικό Αεροϋδροδυναμικό Ινστιτούτο (TsAGI). 
Τον Αύγουστο του 1931 παντρεύτηκε την Xenia Vincentini και στις 10 Απριλίου 1935 γεννήθηκε η κόρη τους Natasha.

Τον Ιούλιο του 1932, ο Κορολιόφ διορίστηκε επικεφαλής της ομάδας έρευνας στο Ερευνητικό Κέντρο Αεριοπροώθησης (GIRD), ενός από τα πρώτα κρατικά επιχορηγούμενα κέντρα για την ανάπτυξη πυραύλων στην ΕΣΣΔ. 
Η ομάδα αυτή κατασκεύασε και εκτόξευσε τον Αύγουστο του 1933 τον πρώτο σοβιετικό πύραυλο με υγρά καύσιμα, τον Γκιρντ 09.
Το 1933, από την ομάδα αυτή δημιουργήθηκε το Ινστιτούτο Έρευνας Προωθητών Αεριωθούμενου (RNII), όπου ο Κορολιόφ ήταν αναπληρωτής διευθυντής. Στο RNII, ο Κορολιόφ εργάστηκε για την ανάπτυξη πυραυλικών βλημάτων και ενός επανδρωμένου ανεμοπλάνου που εκινείτο με πυραύλους.

Ο Σεργκέι Κορολιόφ με τη σύζυγό του Ξένια.

Στις 27 Ιουνίου 1938, στο απόγειο των σταλινικών 
εκκαθαρίσεων, ο Κορολιόφ συνελήφθη από την NKVD και στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Σιβηρία, στην περιοχή του ποταμού  Kolyma. Λίγο νωρίτερα είχε εκτελεστεί ο Mikhail Tukhachevsky, προσωπικότητα του μπολσεβίκικου κόμματος και κυβερνητικός επικεφαλής του προγράμματος NII-3, που στο μεταξύ είχε μετονομαστεί το RNII.

Το Μάρτιο του 1940, ο Κορολιόφ επέστρεψε στη Μόσχα και φυλακίστηκε στην περίφημη φυλακή ButyrskayaΣτις 10 Ιουλίου του ίδιου έτους, μια ειδική επιτροπή υπό την προεδρία του Lavrenti Beria, κομισάριου εσωτερικών υποθέσεων (και επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας του Στάλιν), καταδίκασε τον Κορολιόφ για ψευδείς ισχυρισμούς σαμποτάζ, σε οκτώ χρόνια καταναγκαστικής  εργασίας σε στρατόπεδο.

1948, ο Κορολιόφ στο πεδίο των πυραυλικών δοκιμών,
στο Kapustin Yar.

"Ευτυχώς" για τον Κορολιόφ, τον Σεπτέμβριο του 1940, μεταφέρθηκε σε "sharashka" (ρωσ. шара́шка) - ένα από τα πολυάριθμα γραφεία σχεδιασμού στη φυλακή. Το δίκτυο sharashka οργανώθηκε το 1939 για να εκμεταλλευτεί τον τεράστιο πληθυσμό των σοβιετικών επιστημόνων που είχαν σταλεί σε γκουλάγκΗ sharashka του Κορολιόφ, που βρισκόταν στην πόλη του Omskονομαζόταν επίσημα TsKB-29 και ήταν υπό την ηγεσία του Andrei Tupolev, επίσης φυλακισμένου σε γκουλάγκ.
Εκεί, ο Κορολιόφ συμμετείχε στην ανάπτυξη του βομβαρδιστικού Tu-2, ενός μεγάλου αεροσκάφους της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε άλλη sharashka στην πόλη του Kazan, όπου έγινε βοηθός του Valentin Glushko, με τον οποίο ήταν συνάδελφοι από το NII-3

Ο Κορολιόφ στο Kapustin Yar έχοντας στα χέρια του
έναν από τους σκύλους που εκτοξεύθηκαν στο διάστημα. 

Στις 27 Ιουλίου 1944 οι Αρχές της Σοβιετικής Ένωσης ελευθέρωσαν (επί λόγω τιμής) τον  Κορολιόφ και στις 8 Σεπτεμβρίου 1945 αυτός ταξίδεψε στη Γερμανία για την αξιολόγηση και την αποκατάσταση των γερμανικών πυραύλων V-2. Τον Αύγουστο του 1946 κι ενώ ο  Κορολιόφ βρισκόταν ακόμα στη Γερμανία, διορίστηκε αρχηγός τμήματος στο νεοσυσταθέν NII-88 (TsNIIMash) στο Podlipki, βορειοανατολικά της Μόσχας. Αυτός ο οργανισμός ανέλαβε την ευθύνη για την ανάπτυξη και τη βιομηχανική παραγωγή τεχνολογίας πυραύλων με βάση το γερμανικό υλικό.

Στο απόγειο της καριέρας του, ο Κορολιόφ οδήγησε το πυραυλικό πρόγραμμα της ΕΣΣΔ στην ανάπτυξη του πρώτου βαλλιστικού πυραύλου στον κόσμο, γνωστού σήμερα ως R-7. Αυτός ο πύραυλος έγινε η βάση για την κατασκευή επί μακρόν, μιας σειράς πυραύλων που μετέφεραν τους σοβιετικούς κοσμοναύτες στο διάστημα.

Ο Σεργκέι Κορολιόφ με τον Γιούρι Γκαγκάριν.

Στα επόμενα χρόνια, ο Κορολιόφ οδήγησε στην ανάπτυξη διαφόρων γενεών βαλλιστικών πυραύλων, πυραύλων εκτόξευσης, επιστημονικών, στρατιωτικών και επικοινωνιακών δορυφόρων (Zond, Molniya, Elektron), διαπλανητικών ανιχνευτών και επανδρωμένων διαστημικών σκαφών.
Το 2006, το διαστημόπλοιο Soyuz, του οποίου την ιδέα κατασκευής συνέλαβε ο Κορολιόφ  από την αρχή της διαστημικής εποχής, έκλεισε σαράντα χρόνια λειτουργίας. 

Στις 3 Δεκεμβρίου 1960, ο Κορολιόφ υπέστη την πρώτη του καρδιακή προσβολή. Στις ιατρικές εξετάσεις που είχε, διαπιστώθηκε ακόμη ότι πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια, ένα πρόβλημα που είχε τη ρίζα του στον εγκλεισμό του στα στρατόπεδα εργασίας.

Μια τοιχογραφία του Κορολιόφ στην περιοχή 254 του διαστημικού κέντρου
  Μπαϊκονούρ. Το σύνθημα γράφει: "Ο δρόμος για τ' αστέρια είναι ανοικτός".

Το 1962, τα προβλήματα υγείας του Κορολιόφ αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να πάσχει από πολυάριθμες ασθένειες.
Το 1964 οι γιατροί τού διέγνωσαν καρδιακή αρρυθμία. Λίγο μετά υπέφερε από φλεγμονή της χοληδόχου κύστης. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας, ο Κορολιόφ συνέχισε να εργάζεται και να υφίσταται την αυξανόμενη πίεση και κόπωση. Τον Δεκέμβριο του 1965, διαγνώστηκε με αιμορραγικό πολύποδα στο παχύ έντερο. 

Ο Κορολιόφ (σε αναπαράσταση) δίνει οδηγίες για την εκτόξευση
του διαστημοπλοίου Vostok με τον Γιούρι Γκαγκάριν, το 1961.

Εισήλθε στο νοσοκομείο στις 5 Ιανουαρίου 1966 για κάποια χειρουργική επέμβαση, αλλά δυστυχώς, στις 14 Ιανουαρίου 1966 πέθανε. 
Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του, η στάχτη του τοποθετήθηκε στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου.

Οι πραγματικές συνθήκες του θανάτου του Κορολιόφ παραμένουν κάπως αβέβαιες. 
Από την κυβέρνηση αναφέρθηκε ότι ο θάνατος προήλθε από ένα μεγάλο καρκινικό όγκο στην κοιλιά του. Όμως, ο Glushko αργότερα ανέφερε ότι στην πραγματικότητα πέθανε  λόγω χειρουργικής επέμβασης για αιμορροΐδες που κακώς έγινε.
Κατά μια άλλη εκδοχή, κατά τη διάρκεια του χειρουργείου άρχισε να αιμορραγεί και τελικά πέθανε χωρίς να ανακτήσει τις αισθήσεις του.
Η οικογένεια του Κορολιόφ επιβεβαίωσε την ιστορία του καρκίνου. Η αδύναμη καρδιά του συνέβαλε στο θάνατό του κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. 

Ο "επικεφαλής σχεδιαστής" Κορολιόφ (αρισ.) με τον
"πατέρα της σοβιετικής ατομικής βόμβας"Ιγκόρ Κουρτσατόφ (μεσ.)
και τον "επικεφαλής θεωρητικό" Mstislav Keldysh, το 1956.

Λόγω της μυστικής φύσης της σοβιετικής διαστημικής βιομηχανίας, τίποτε δεν ήταν γνωστό για την συμβολή του Κορολιόφ στο σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα, πριν το θάνατό του. Η προσφορά του αναγνωρίστηκε δημόσια από τις σοβιετικές αρχές μόνο μετά το θάνατό του. 
Για αρκετές ακόμη δεκαετίες, η προσωπικότητα του Κορολιόφ παρέμεινε αντικείμενο διαστρεβλώσεων από τον επίσημο σοβιετικό Τύπο. Όμως το 1994, ο Ρώσος δημοσιογράφος και ιστορικός Yaroslav Golovanov, δημοσίευσε την πρώτη μη λογοκριμένη βιογραφία του Σεργκέι Κορολιόφ με τίτλο "Королев. Факты и мифы" ("Κορολιόφ: Γεγονότα και μύθοι")
Το 2002 η κόρη του Κορολιόφ, Natalya, ολοκλήρωσε τη δική της μνημειώδη βιογραφία για τον θρυλικό πατέρα της, στην οποία παρουσίασε το απίστευτο ταξίδι της ζωής του. 

Αριστερά φαίνεται η πλάκα του μνήματος
του Σεργκέι Κορολιόφ στο Τείχος του Κρεμλίνου. 

Ο Σεργκέι Κορολιόφ ήταν ο άνθρωπος πίσω από τα βασικά διαστημικά επιτεύγματα των Σοβιετικών στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Συμμετείχε στην ομάδα που κατασκεύασε και προετοίμασε για εκτόξευση τον Σπούτνικ 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, που σηματοδότησε την έναρξη της διαστημικής εποχής. 
Ήταν υπεύθυνος για τις προετοιμασίες της εκτόξευσης του πρώτου ανθρώπου στο διάστημα Γιούρι Γκαγκάριν, για το πρόγραμμα Βοσχόντ, που χάρισε στη Σοβιετική Ένωση την πρωτιά για τον διαστημικό περίπατο από τον Αλεξέι Λεόνοφ, όπως και τις πρωτιές για διμελές και τριμελές πλήρωμα στο διάστημα. 

Ο Κορολιόφ σε σοβιετικά γραμματόσημα του 1969 και 1982.

Ακόμη και πριν από το θάνατό του κι ενώ βρισκόταν μπροστά από τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, την ανάπτυξη του γιγαντιαίου πυραύλου N1 για ταξίδι στη Σελήνη, αντιμετώπιζε με πολύ θάρρος τις τεχνικές προκλήσεις, το μη ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα και την πολιτική πίεση, για να νικήσει τους Αμερικανούς στο δρόμο για τον δορυφόρο της Γης.

Μετά το 1956, τιμήθηκε με πολλά σημαντικά βραβεία από τη χώρα του και διεθνείς επιστημονικές οργανώσεις. Πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές έχουν γυριστεί για τη ζωή του και τα επιτεύγματά του.
Το όνομά του έχει δοθεί σε κρατήρα της αθέατης πλευράς της Σελήνης, σε κρατήρα του Άρη και στον αστεροειδή 1855.

Η βιογραφία του Σεργκέι Κορολιόφ με τίτλο "First on the Moon:Based Upon Actual Events" από τον David R. Mann. 

Ένα σύντομο τηλεοπτικό αφιέρωμα της ρωσικής τηλεόρασης για τα 110 χρόνια από τη γέννηση του Σεργκέι Κορολιόφ.

Οι διάλογοι ανάμεσα στον Κορολιόφ, τον Γκαγκάριν και το Κέντρο Ελέγχου κατά την πτήση του Γκαγκάριν.


Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

3ος Νόμος του Newton (pptx).



(ανανεωμένο)


Φυσική Α' Λυκείου


Στις 25 διαφάνειες της ανάρτησης pptx θα βρείτε παρουσίαση της θεωρίας εμπλουτισμένη με πολλές προσομοιώσεις και εικόνες gif (με κίνηση), παραπομπή σε ιστοσελίδες άλλων συναδέλφων και πολλές ερωτήσεις - ασκήσεις για εξάσκηση.

Υπενθυμίζω πως ό,τι εμφανίζεται υπογραμμισμένο σε μια διαφάνεια συνδέεται με διαδικτυακή υπερσύνδεση. Δηλαδή, όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας τον δείκτη του ποντικιού στο υπογραμμισμένο εμφανίζεται "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, μεταφέρεστε σε μια εικόνα, σ' ένα βίντεο ή σε μία προσομοίωση (animation) που είναι σχετικά με το θέμα.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση pptx από  ΕΔΩ.  

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1943, πέθανε ο Nikola Tesla.


Nikola Tesla

Σαν σήμερα, στις 7 Ιανουαρίου 1943, πέθανε στη Ν. Υόρκη σε ηλικία 87 ετών, ο Σέρβος εφευρέτης, μηχανολόγος, ηλεκτρολόγος μηχανικός και ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης Nikola Tesla. Βρέθηκε σ' ένα δωμάτιο ξενοδοχείου δυο μέρες μετά το θάνατό του, γιατί είχε κρεμάσει, όπως έκανε πάντα, στην πόρτα του την επιγραφή «ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ, ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ».

Ο Τέσλα είχε γεννηθεί στις 10 Ιουλίου 1856 στο Smiljan της σημερινής Κροατίας, το οποίο ανήκε στη Σερβική κοινότητα της Αυστριακής αυτοκρατορίας. Πατέρας του ήταν ο ορθόδοξος ιερέας του χωριού Σμίλιαν, Milutin Tesla και μητέρα του ήταν η Georgina-Đuka Mandić, κόρη ορθόδοξου ιερέα. Είχε έναν αδερφό μεγαλύτερο κατά δέκα χρόνια, τον Dane και τρεις αδερφές, τις Milka, Angelina και Marica. Ο Dane έχασε τη ζωή του όταν ο Νίκολα ήταν τριών ετών, πέφτοντας από το άλογο καθώς έκανε ιππασία. Ο Νίκολα ήταν αυτόπτης μάρτυρας της τραγικής σκηνής που τον σημάδεψε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η οικογένεια δεν συνήλθε ποτέ από τον ξαφνικό χαμό του πρωτότοκου Ντάνε. Κάθε κατόρθωμα του Νίκολα άφηνε τους γονείς του παγερά αδιάφορους.          
Από μικρή ηλικία έδειξε πως είχε ζωηρή φαντασία και ενδιαφέρον στις εφευρέσεις και τα βιβλία. Διάβαζε τα περιοδικά που δημοσίευε ποίηση ο πατέρας του και λάτρευε τον Ιούλιο Βέρν και τον Εμίλ Ζολά

Διάλεξη του Nikola Tesla για τα μέλη της Γαλλικής Φυσικής Εταιρείας
και της Διεθνούς Εταιρείας Ηλεκτρολόγων (γκραβούρα 1880). 
Πηγή: www.lifo.gr 

Το 1861 ξεκίνησε τα πρώτα του μαθήματα στο Smiljan, αλλά το 1862 μετακόμισε με τους γονείς του στο  Gospić όπου έλαβε τη βασική εκπαίδευση και έμαθε τη γερμανική γλώσσα. Το 1870 και μέχρι το 1873 συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Real Gymnasium στην πόλη Karlstadt (σημερινό Karlovac) της Κροατίας. Εκεί, με την παρότρυνση του καθηγητή του Martin Sekulić ξεκίνησε να μελετά ηλεκτρομαγνητισμό. Το 1873 αποφοίτησε με βαθμό «πολύ καλά» και επέστρεψε στη γενέτειρά του όπου προσβλήθηκε από χολέρα. 

Με προσπάθειες του πατέρα του εξασφάλισε υποτροφία από τη Στρατιωτική Περιφέρεια του Κάρλοβατς για την Ανωτάτη Πολυτεχνική Σχολή του ΓκρατςΔείχνοντας υπερβολικό ζήλο και εργαζόμενος πολλές ώρες την ημέρα κατάφερε να έχει άριστες επιδόσεις στα μαθήματα που παρακολουθούσε (γεωμετρία, θεωρητική και πειραματική φυσική, ολοκληρωτικό λογισμό κλπ). 
Η παρακολούθηση των διαλέξεων του καθηγητή Poeschl του έδωσε το έναυσμα να καταπιαστεί με την πρόκληση της ανάπτυξης ενός κινητήρα με χρήση εναλλασσόμενου ρεύματος, κάτι που θα τον απασχολούσε τα επόμενα χρόνια.  
Ο σχεδόν μοναστικός τρόπος ζωής του αποτελούσε αντικείμενο χλευασμού εκ μέρους των συμφοιτητών του και μέχρι το τέλος του δεύτερου έτους σπουδών του ο Τέσλα, αντιδρώντας, στράφηκε στην άσωτη ζωή και τη χαρτοπαιξία. Τελικά, αυτός ο τρόπος ζωής δεν του επέτρεψε ν' αποφοιτήσει από την σχολή του Γκρατς.

Τον Ιανουάριο του 1880 γράφτηκε στο γερμανόφωνο Πανεπιστήμιο του Καρόλου της Πράγας, αλλά ένα χρόνο αργότερα αποφάσισε να εγκαταλείψει την Πράγα χωρίς να αποκτήσει κάποιο πτυχίο και εγκαταστάθηκε στη Βουδαπέστη.
Εκεί δούλεψε ως τεχνικός σχεδιαστής στο Κεντρικό Τηλεγραφείο της Ουγγαρίας αποκτώντας πολύτιμη πρακτική εμπειρία. Λίγους μήνες μετά προσελήφθη από ένα καινούριο τηλεφωνικό κέντρο της εταιρείας Έντισον στη Βουδαπέστη, όπου κατάφερε να υλοποιήσει αρκετές βελτιώσεις στον εξοπλισμό του.
Μετά την πώληση του τηλεφωνικού κέντρου, προσελήφθη στην Ηλεκτρική Εταιρεία Έντισον (Société Electrique Edison) με έδρα το Ιβρύ (σημερινό Ιβρύ-σιρ-Σεν), στα περίχωρα του Παρισιού. Ήταν η πρώτη φορά που ο Τέσλα ήρθε σε άμεση επαφή με το έργο του Έντισον και απέκτησε βαθύτερη γνώση και εμπειρία γύρω από τις γεννήτριες και τους κινητήρες. 
Το 1883 η Έντισον τον έστειλε να διορθώσει τον ηλεκτρικό σταθμό του Στρασβούργου στον οποίο είχε σημειωθεί έκρηξη όταν τον επισκεπτόταν ο Γερμανός Κάιζερ Γουλιέλμος Α'.
Ο Τέσλα διόρθωσε τη βλάβη του σταθμού και τότε του προτάθηκε να εργαστεί στην επιχείρηση του Έντισον στη Νέα Υόρκη. 


Φωτογραφίες στο περιοδικό Electrical Experimenter (1919) με τον Tesla να παρουσιάζει
μια δική του εφεύρεση που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1890, τον ασύρματο λαμπτήρα αερίου με επένδυση φωσφόρου, μισό αιώνα πριν τεθούν σε χρήση οι λαμπτήρες φθορισμού. Πηγή: www.lifo.gr

Τον Ιούνιο του 1884 σε ηλικία 28 ετών ο Τέσλα φτάνει στη Νέα Υόρκη και ξεκινά να εργάζεται στο κατάστημα μηχανικών εργασιών του Έντισον. 
Παρά το γεγονός ότι ο Τέσλα έφερε σε πέρας πολύ γρήγορα την πρώτη εργασία που του ανατέθηκε (να επισκευάσει τη γεννήτρια του ατμόπλοιου Όρεγκον), η σχέση του με τον Έντισον δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει καλή. Οι διαφωνίες που προέκυψαν είχαν να κάνουν και με το γεγονός ότι ως χαρακτήρες ήταν διαφορετικοί, αλλά και από το ότι ο Έντισον ήταν υποστηρικτής της χρήσης του συνεχούς ρεύματος, ενώ ο Τέσλα υποστήριζε τη χρήση του εναλλασσόμενου ρεύματος.
Έτσι, αισθανόμενος ο Τέσλα ότι η δουλειά του δεν αναγνωρίζεται, ούτε αμείβεται κατάλληλα από τον Έντισον, παραιτήθηκε 6 μήνες αργότερα. 

Αριστερά: "Great Danger - Keep out", γράφει η ταμπέλα που υπάρχει μπροστά από την πόρτα του εργαστηρίου του στο Colorado Springs στις αρχές του καλοκαιριού του 1899. Ο ίδιος μόλις διακρίνεται πίσω από την πόρτα.  Δεξιά: O ίδιος στο εργαστήριό του της Houston Street (Νέα Υόρκη) δείχνει πως πραγματοποιείται μία "ασύρματη" μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας (1899). Πηγή: www.lifo.gr

Το 1887 βρίσκει χρηματοδότη για τα πειράματά του στο πρόσωπο του διευθυντή της τηλεγραφικής εταιρείας Western Union, Alfred S. Brown, ο οποίος του έστησε το εργαστήριο του λίγα τετράγωνα πιο πάνω από το εργαστήριο του Έντισον, στην οδό Liberty 89 στη Ν. Υόρκη. Τον Οκτώβριο 1887 η πατέντα του με το όνομα "Πολυφασικό Σύστημα Τέσλα" κατοχυρώθηκε στην Αμερικάνικη Επιτροπή Ευρεσιτεχνιών.
Το 1888 προσλαμβάνεται από τον βιομήχανο George Westinghouse επειδή είχε δημιουργήσει ένα καινούριο κινητήρα εναλλασσόμενου ρεύματος.
Το διάστημα 1890-1891 ο Τέσλα έδωσε δεκάδες διαλέξεις υπερασπιζόμενος τη χρήση του εναλλασσόμενου ρεύματος.
Στις 30 Ιουλίου 1891, σε ηλικία 35 ετών, έγινε πολίτης των ΗΠΑ. Την ίδια χρονιά εφηύρε το πηνίο που φέρει το όνομά του (Tesla coil). 

Το 1892 ο Τέσλα έλαβε μήνυμα ότι η μητέρα του πεθαίνει οπότε βρήκε ευκαιρία να επιστρέψει στην Ευρώπη. Έδωσε σειρά διαλέξεων για το εναλλασσόμενο ρεύμα στο Λονδίνο, όπου γνωρίστηκε με τη βασιλική οικογένεια της Μεγάλης Βρετανίας και στο Παρίσι. Στη συνέχεια, αφού επισκέφτηκε την ετοιμοθάνατη μητέρα του, πήγε στο Βελιγράδι όπου τον βράβευσε ο βασιλιάς της Σερβίας Αλέξανδρος A' και η Σέρβικη Βασιλική Ακαδημία.

Από το 1892 έως το 1903 ο Τέσλα αγωνιζόταν να αποδείξει ότι η εκπομπή και λήψη ραδιοκυμάτων ήταν δική του εφεύρεση και όχι του Μαρκόνικαθώς στηριζόταν σε 13 δικές του πατέντες. Τελικά ο Τέσλα δικαιώθηκε το 1943, ενώ αναγνωρίστηκε ως ο εφευρέτης του ραδιοφώνου το 1955. 

Το 1895 ο Ρέντγκεν με τη βοήθεια του Τέσλα εφηύρε τις ακτίνες Χ και έτσι η φήμη του Τέσλα εκτοξεύτηκε και τον οδήγησε σε σημείο να νομίζει ότι είχε καταγωγή από άλλους εξωγήινους πολιτισμούς και άρχισε να ασχολείται ακόμα πιο πολύ με τον μυστικισμό.

Εκείνη την περίοδο, η φήμη του Τέσλα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλου εφευρέτη ή επιστήμονα, αλλά λόγω της εκκεντρικότητάς του και των περίεργων και θεωρούμενων ως εξωφρενικών ισχυρισμών του για τις δυνατότητες της επιστημονικής και τεχνολογικής ανάπτυξης να βοηθήσουν την εκτόξευση του ανθρώπινου πολιτισμού σε άλλη κλίμακα, τελικά εξοστρακίστηκε σαν τρελός επιστήμονας. 

1916. Ο Nikola Tesla δείχνει μία ηλεκτρική εκκένωση στη φωτογραφία που είχε τραβηχτεί
το 1899 στο Colorado Springs και στην οποία φαίνεται και ο ίδιος. Πηγή: www.lifo.gr

Από το 1898 έως το 1903 ο Τέσλα άλλαξε αρκετούς χρηματοδότες, ενώ είχε αποτραβηχτεί στο Κολοράντο Σπρίνγκς και στο Λονγκ Άιλαντ, ασχολούμενος σε πειράματα για τη λεγόμενη «ελεύθερη ενέργεια» για τα οποία δεν γνωρίζουμε πολλά και τα οποία διακόπηκαν εντελώς ξαφνικά λόγω παύσης χρηματοδότησης.
Τα επόμενα χρόνια κατοχύρωσε διάφορες πατέντες και ευρεσιτεχνίες που αγοράστηκαν από διάφορες εταιρείες για να τις αξιοποιήσουν εμπορικά. 

Το 1924 ο Τέσλα ισχυρίστηκε ότι είχε εφεύρει την περιβόητη «ακτίνα θανάτου», ένα υπερόπλο ικανό να καταστρέψει μεγάλες εκτάσεις σε απόσταση 200 μιλίων, ενώ επίσης ισχυρίστηκε ότι αυτό ήταν υπεύθυνο για την έκρηξη στην Τουγκούσκα. Φυσικά οι δημοσιογράφοι και ο επιστημονικός κόσμος τον περιγέλασαν, ενώ μέχρι σήμερα οι μελετητές εντάσσουν αυτή την εφεύρεση στο τομέα των ανεξήγητων φαινομένων και γεγονότων. Σήμερα η προσπάθεια αποκρυπτογράφησης μέρους των θεωριών και ανακαλύψεων του Τέσλα γίνεται με συστήματα όπως το Haarp. Το 1926, όταν ο Τέσλα έγινε 70 χρονών, τα Πανεπιστήμια του Βελιγραδίου και του Ζάγκρεμπ τον εξέλεξαν ως επίτιμο διδάκτορα.

Το 1937 ο Τέσλα χτυπήθηκε από διερχόμενο ταξί σε δρόμο του Μανχάταν και αναγκάστηκε να νοσηλευτεί. Ανήμπορος πια, περιορίστηκε σ’ ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου New Yorker και σε περιπάτους στα πάρκα της πόλης, συντροφιά με τα αγαπημένα του περιστέρια. Προς το τέλος της ζωής του συνδέθηκε μάλιστα μ’ ένα λευκό θηλυκό περιστέρι, μοναδική αγάπη της ζωής του, για το οποίο εξομολογείται στον μετέπειτα βιογράφο του: «Ταΐζω τα περιστέρια εδώ και χρόνια, χιλιάδες από αυτά… Υπήρξε όμως ένα λευκό περιστέρι, ένα όμορφο πουλί. Ήταν θηλυκό. Το αναγνώριζα οπουδήποτε. Ναι, το αγαπούσα αυτό το περιστέρι, το αγαπούσα όπως ένας άνδρας αγαπά μια γυναίκα. Και με αγαπούσε και εκείνη».... 

Το 1941, με την επέκταση του ναζισμού στην Ευρώπη και τον αναβρασμό του Β' παγκοσμίου πολέμου, ο Τέσλα ήθελε να κατασκευάσει ένα «νέο» υπερόπλο για να σώσει την πατρίδα του, αλλά τίποτα παραπάνω δεν έγινε γνωστό. 


Ο Nikola Tesla στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στα τέλη της δεκαετίας του 1930, μετά το τροχαίο ατύχημά του. Δεξιά, πιθανόν η τελευταία φωτογραφία του πριν το θάνατό του Πηγή: www.lifo.gr

Ο Τέσλα είναι κυρίως γνωστός για τις επαναστατικές του συνεισφορές στους κλάδους του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Οι ανακαλύψεις και η θεωρητική εργασία του αποτέλεσαν τη βάση για την εφαρμογή του σημερινού συστήματος εναλλασσόμενου ρεύματος. Εφευρέσεις όπως τα πολυφασικά συστήματα διανομής ισχύος και ο κινητήρας εναλλασσόμενου ρεύματος συνετέλεσαν στην εκδήλωση της Δεύτερης Βιομηχανικής Επανάστασης. 
Η μονάδα της έντασης του μαγνητικού πεδίου στο SI, το 1 Tesla, ονομάστηκε προς τιμή του στο Γενικό Συνέδριο Μέτρων και Σταθμών του Παρισιού το 1960. 
Εκτός από τη δουλειά του στον ηλεκτρομαγνητισμό και τα συστήματα ισχύος, ο Τέσλα λέγεται ότι έχει συνεισφορές και στη θεμελίωση της ρομποτικής, του τηλεχειρισμού, στην ανάπτυξη του ραντάρ και της επιστήμης υπολογιστών, όπως και στην επέκταση της βαλλιστικής, της πυρηνικής και θεωρητικής φυσικής. 

Σύγχρονοι μελετητές του έργου του τον έχουν αποκαλέσει «άνθρωπο που εφηύρε τον Εικοστό Αιώνα» και «προστάτη άγιο του σύγχρονου ηλεκτρισμού».

Η κληρονομιά του - 70.000 επιστολές, 31.522 προσωπικά ντοκουμέντα, 5.297 τεχνικά σχέδια, 12.832 αποκόμματα περιοδικών, 1.000 φωτογραφίες, 40 βραβεία και διπλώματα - φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο Νίκολα Τέσλα στο Βελιγράδι.

Δείτε την ταινία "Nikola Tesla's Biography and Life New Full Documentary 2015"  ΕΔΩ.  

Υλικό από την Tesla Memorial Society of New York  ΕΔΩ.