Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Σαν σήμερα...1966 πέθανε ο Vladimir Veksler.


Vladimir Veksler

Σαν σήμερα, στις 22 Σεπτεμβρίου 1966, πέθανε στη Μόσχα ο διακεκριμένος Ρώσος πειραματικός φυσικός Vladimir Iosifovich Veksler (ρωσ. Влади́мир Ио́сифович Ве́кслер) σε ηλικία 59 ετών.
Είχε γεννηθεί στις 19 Φεβρουαρίου (4 Μαρτίου) 1907 στο Zhytomyr της σημερινής Ουκρανίας και ήταν εβραϊκής καταγωγής. Το 1915 η οικογένειά του μετακόμισε στη Μόσχα.
Το 1931 αποφοίτησε από το Power Engineering Institute της Μόσχας και το 1936 ξεκίνησε να εργάζεται στο Ινστιτούτο Φυσικής Lebedev, ασχολούμενος με την ανίχνευση σωματιδίων και τη μελέτη των κοσμικών ακτίνων. Πήρε μέρος σε επιστημονικές αποστολές στα βουνά του Παμίρ και στο βουνό Elbrus του Καυκάσου που στόχο είχαν τη μελέτη της σύνθεσης των κοσμικών ακτίνων.
Από το 1944 εργάστηκε στο πεδίο των επιταχυντών σωματιδίων, όπου έγινε διάσημος για την ανακάλυψη του microtron. Την ίδια χρονιά, εργαζόμενος επικεφαλής ομάδας τεχνικών και επιστημόνων, ανακάλυψε το synchrotron. Τότε, η εργασία του Veksler είχε δημοσιευθεί στα Αγγλικά, αλλά μόνο σε σοβιετικό επιστημονικό περιοδικό κι έτσι δεν είχε γίνει γνωστή στον Edwin McMillan, ο οποίος εργαζόμενος στο Berkeley ανεξάρτητα από τον Veksler, ανακάλυψε το electron synchrotron το 1945, ενώ το 1952 ο Sir Marcus Oliphant έφτιαξε το proton synchrotron

Το 1956 δημιούργησε και έγινε ο πρώτος διευθυντής του Εργαστηρίου Υψηλών Ενεργειών στο Ινστιτούτο για τη Πυρηνική Έρευνα στη Dubna. Κάτω από τη δική του καθοδήγηση κατασκευάστηκε το Synchrophasotron, που για εκείνη την εποχή ήταν ο μεγαλύτερος κυκλικός επιταχυντής πρωτονίων σε όλο τον κόσμο με ενέργεια 10 GeV. Η πραγματοποίηση αυτού του επιτεύγματος ήταν αποτέλεσμα του συνδυασμένου ταλέντου που είχε ο Veksler ως επιστήμονας και ως οργανωτής. Το στήσιμο του Synchrophasotron το 1957 θεωρείται ως καταπληκτικό επίτευγμα της σοβιετικής επιστήμης.

Το 1946 ο Veksler έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών και το 1958 έγινε πλήρες μέλος της. Από το 1963 ήταν επικεφαλής του τμήματος Πυρηνικής Φυσικής της Ακαδημίας.
Το 1965 δημιούργησε (και έγινε ο πρώτος αρχισυντάκτης του) το επιστημονικό περιοδικό "Nuclear Physics" (ρωσ. Yadernaya Fizika) που αποτέλεσε το επίσημο περιοδικό της σοβιετικής επιστήμης στη σωματιδιακή φυσική. 

Ο Veksler έλαβε σημαντικές διακρίσεις όπως το βραβείο Στάλιν το 1951 και το βραβείο Λένιν το 1959.
Το 1963 μοιράστηκε με τον Edwin McMillan το βραβείο που του απένειμε η American Atoms for Peace
Για αρκετά χρόνια ήταν επικεφαλής του τομέα Φυσικής Υψηλών Ενεργειών του International Union of Pure and Applied Physics.

Η Σοβιετική Ακαδημία Επιστημών έχει καθιερώσει το βραβείο Veksler για εξαιρετικές εργασίες στην τεχνολογία των επιταχυντών.
Το όνομά του έχει δοθεί σε δρόμο στο CERN (Meyrin) και στη Dubna, όπως και στο Εργαστήριο Υψηλών Ενεργειών που δημιούργησε. 

Ο Veksler πέθανε ενώ βρισκόταν ακόμη στην ακμή της δημιουργίας του στο χώρο της επιστήμης. Οι ιδέες του μελετώνται ακόμη και σήμερα σε πολλά ερευνητικά κέντρα σε όλο τον κόσμο.

Πηγή: Today in Science History  (αναφέρει λανθασμένα ότι πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου).

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

ΚΙΝΗΤΙΚΗ - 30 Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes



ΦΥΣΙΚΗ  Α' ΛΥΚΕΙΟΥ


Η ανάρτηση περιέχει 30 ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes. 
Για να μπορέσετε να απαντήσετε στις ερωτήσεις χρειάζεται να έχετε ολοκληρώσει τη μελέτη της Κινητικής. Η απάντηση στις ερωτήσεις απαιτεί τη χρήση απλών μαθηματικών πράξεων.
Οι περισσότερες από τις ερωτήσεις προέρχονται από δημοσιευμένα τεστ προετοιμασίας των υποψηφίων για τα Αμερικάνικα πανεπιστήμια στο πλαίσιο των εξετάσεων AP (Advanced Placement) Physics. 
Σε αρκετές ερωτήσεις δίνεται έμφαση στην εξαγωγή συμπερασμάτων από τη μελέτη γραφικών παραστάσεων. 

Μπορείτε να δείτε και να ασχοληθείτε με τις ερωτήσεις πατώντας  ΕΔΩ.

Ακόμη, μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε μια παλαιότερη ανάρτηση με 40 ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής στην ΚΙΝΗΤΙΚΗ από  ΕΔΩ.

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

Το Σύνολο των Θεμάτων ΦΥΣΙΚΗΣ Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού στις Πανελλαδικές Εξετάσεις από το 2001 μέχρι τον Σεπτέμβριο 2016.



ΦΥΣΙΚΗ Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ Θετικού Προσανατολισμού

Αφού πλέον έγιναν και οι εξετάσεις "Ελληνοπαίδων Εξωτερικού" για το 2016, ήρθε η ώρα, για μια ακόμη φορά, να δημοσιεύσω τα θέματα των Πανελλαδικών εξετάσεων στη ΦΥΣΙΚΗ Θετικού Προσανατολισμού (πρώην Κατεύθυνσης) της Γ' Λυκείου. 

Τα θέματα όπως πάντα είναι ταξινομημένα με χρονολογική σειρά (από το 2001 μέχρι και τον Σεπτέμβριο 2016), κατά Κεφάλαιο ή τμήμα Κεφαλαίου (σύμφωνα με τη σειρά του σχολικού βιβλίου), κατά Θέμα και κατά είδος Ερώτησης. Η μορφή του αρχείου είναι word και έχει χρησιμοποιηθεί ο τύπος γραμμάτων Times New Roman με μέγεθος 12pt.

Τα θέματα, έκτασης 214 σελίδων Α4, προέρχονται από τις Πανελλαδικές εξετάσεις όλων των τύπων Λυκείων (Ημερήσια ή Εσπερινά), από το σύνολο των εξετάσεων (κανονικές, επαναληπτικές, ελληνοπαίδων εξωτερικού) και απευθύνονται σε μαθητές που θέλουν να κάνουν πρακτική εξάσκηση με μια μεγάλη ποικιλία τέτοιων θεμάτων, όπως και σε συναδέλφους καθηγητές που θα τα χρησιμοποιήσουν στη διδασκαλία τους. Σε όποια χρονιά δεν εμφανίζονται θέματα για τα Εσπερινά Λύκεια, σημαίνει ότι έχουν δοθεί τα ίδια με τα Ημερήσια.
Μια σειρά θεμάτων του 2016 που έχουν τον χαρακτηρισμό "παλαιού τύπου" αφορά τους υποψηφίους του 2016 που έγραψαν εξετάσεις με την παλαιότερη εξεταστέα ύλη. 
Στα αναρτημένα θέματα περιλαμβάνονται και αυτά που αντιστοιχούν σε ύλη που έχει αφαιρεθεί τον τελευταίο χρόνο (Ηλεκτρικές Ταλαντώσεις, Ηλεκτρομαγνητικά Κύματα).

Τα αρχεία μπορούν πολύ εύκολα και χωρίς περιορισμούς να κατεβούν στον υπολογιστή σας κάνοντας αριστερό "κλικ" στην υπογραμμισμένη φράση ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ. Το αρχείο κατεβαίνει στο Φάκελο "Λήψεις" ("Downloads") στον υπολογιστή σας και από εκεί μπορείτε να το αποθηκεύσετε όπου θέλετε.

Η χρήση του υλικού προφανώς δεν είναι για εμπορική εκμετάλλευση. 


1ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Για τις Μηχανικές Ταλαντώσεις                    ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Για τις Ηλεκτρικές Ταλαντώσεις          ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

2ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Για τα Μηχανικά Κύματα                                ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

Για τα Ηλεκτρομαγνητικά Κύματα         ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

3ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Για τη Μηχανική των Ρευστών                        ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

4ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Για τη Μηχανική Στερεού Σώματος                 ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ

5ο ΚΕΦΑΛΑΙΟ
Για τις Κρούσεις                                     ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ



Για το Φαινόμενο Doppler                      ΠΑΤΗΣΤΕ  ΕΔΩ                           

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Σαν σήμερα ...1948 γεννήθηκε ο Δημήτρης Νανόπουλος.



Σαν σήμερα, στις 13 Σεπτεμβρίου 1948 βράδυ Δευτέρας, γεννήθηκε στο μαιευτήριο "Έλενα" στην Αθήνα, ο Φυσικός Δημήτρης Νανόπουλος
Η οικογένειά του τότε ζούσε στο Χαρβάτι (σημερινή Παλλήνη) σ' ένα σπίτι που τους είχε παραχωρήσει ένας φίλος του πατέρα του. Ο πατέρας του Βάιος είχε γεννηθεί στο Σέλσι της Β. Ηπείρου και το αρχικό επίθετο του παππού του ήταν Νάκας που το 1914 το έκανε Νανόπουλος, επειδή ακουγόταν πιο ελληνικό. Ο πατέρας του εργαζόταν ως γαλακτοκόμος στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός"
Αφού τελείωσε το Δημοτικό σχολείο στο Χαρβάτι, παρακολούθησε τις 4 πρώτες τάξεις του Γυμνασίου στο Γυμνάσιου Ζωγράφου, απ' όπου αποφάσισε να φύγει στην 5η Γυμνασίου για το 3ο Γυμνάσιο της Αθήνας στους Αμπελοκήπους, λόγω προβλήματος με τον καθηγητή των Θρησκευτικών.
Το 1966 εισάγεται στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου αποφοιτά το 1971 και αναχωρεί για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ στην Αγγλία. 
Τον Ιούλιο του 1972 δημοσιεύει την πρώτη του εργασία (paper) με τους Alex Love και Graham Ross, ενώ το επόμενο διάστημα ακολούθησαν 12 ακόμη εργασίες. 
Το 1973 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στη Φυσική Υψηλών Ενεργειών με καθοδηγητή (supervisor) τον καθηγητή Norman Dombey.
Μετά από πρόσκληση του CERN, περνά εκεί την πρώτη του θητεία από το 1973 μέχρι το 1975. Εκεί βρισκόταν στις 24 Οκτωβρίου 1975, όταν μαζί με τον John Ellis και την Mary Gaillard ολοκλήρωσαν την εργασία τους με τίτλο "A phenomenological profile of the Higgs boson" που δημοσιεύτηκε το 1976. 


Αυτή ήταν η εργασία στην οποία αναφέρθηκε ο Peter Higgs στις 10 Δεκεμβρίου 2013, κλείνοντας την ομιλία του κατά την παραλαβή του βραβείου Nobel Φυσικής 2013.

"... το 1976 οι Ellis, Gaillard και Νανόπουλος παρότρυναν τους πειραματικούς φυσικούς του CERN να αναζητήσουν το μποζόνιο Higgs όπως το προέβλεπε η θεωρία. Ήταν η αρχή μιας μεγάλης πειραματικής έρευνας, η οποία κορυφώθηκε με την ανακοίνωση του CERN τον Ιούλιο του 2012". 

Το 1976 βρέθηκε για λίγους μήνες ως ερευνητής στο Εργαστήριο Θεωρητικής Φυσικής της École Notmale Supérieure στο Παρίσι. Το επόμενο διάστημα 1976-1977 εργάστηκε ως ερευνητικός εταίρος στο τμήμα Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στις ΗΠΑ.
Την επόμενη διετία 1977-1979, μετά από πρόσκληση του καθηγητή Sheldon Lee Glashow, εργάστηκε ως ερευνητικός εταίρος στο Εργαστήριο Φυσικής Lyman του Πανεπιστημίου Harvard.   
Ακολούθησε η επιστροφή του στο ερευνητικό προσωπικό Θεωρητικής Φυσικής του CERN στο διάστημα 1979-1986, για να προαχθεί τον Ιούλιο 1986 στη θέση του Φυσικού ανώτερης βαθμίδας.
Τη διετία 1986-1988 επιστρέφει στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν ως καθηγητής πλέον.
Το 1989 γίνεται καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου TEXAS A & M και από τότε μέχρι σήμερα συνέδεσε την καριέρα του και την επιστημονική του πρόοδο κυρίως με αυτό το πανεπιστήμιο. Από το 2002 κατέχει την έδρα Mitchell/Heep της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών. 
Από το 1996 μέχρι σήμερα είναι Διευθυντής του World Laboratory Research Center στην αστροσωματιδιακή φυσική (HARC).
Το κύριο ερευνητικό του έργο ανήκει στο πεδίο της σωματιδιακής φυσικής (ή φυσική υψηλών ενεργειών) και της κοσμολογίας, ενώ στα ερευνητικά του ενδιαφέροντα ανήκουν και η δημιουργία μιας ενοποιημένης θεωρίας όλων των δυνάμεων της φύσης, η θεωρία του Παντός, η υπερσυμμετρία, η υπερβαρύτητα, οι θεωρίες υπερχορδών και η βιοφυσική.

Έχει συγγράψει πάνω από 680 πρωτότυπες εργασίες, όλες δημοσιευμένες σε περιοδικά με κριτές και υψηλό παράγοντα επιρροής, συμπεριλαμβανομένων 15 βιβλίων. Έχει πάνω από 45.290 ετεροαναφορές (δείκτης h=102) και από το 2004 έγινε ο 4ος σε παραπομπές φυσικός υψηλών ενεργειών, σύμφωνα με την κατάταξη της βάσης δεδομένων SPIRES-HEP.

Έχει δεχθεί πλήθος τιμητικών διακρίσεων από την Ελληνική πολιτεία και τον επιστημονικό κόσμο.
Το 1988 έγινε εταίρος της American Physical Society (APS) και το 1992 μέλος της Ιταλικής Εταιρείας Φυσικής (SIF).
Το 1996 του απονεμήθηκε ο Tαξιάρχης του Τάγματος της Τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας. 
Το 1997 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της Θεωρητικής Φυσικής. 
Το 1999 του απονεμήθηκε το πρώτο βραβείο από το Gravity Research Foundation (Ίδρυμα Ερευνών της Βαρύτητας), κάτι που επαναλήφθηκε το 2005.
Το 2006 του απονεμήθηκε το διεθνές βραβείο του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης, ενώ το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο Ενρίκο Φέρμι της Ιταλικής Εταιρείας Φυσικής 

"για τη σημασία των θεωρητικών αποτελεσμάτων του στη μελέτη των καθολικών και τοπικών συμμετριών στις θεωρίες πεδίων και υπερχορδών, και για την ανακάλυψη των θεμελιωδών φαινομενολογικών ιδιοτήτων της Μεγάλης Ενοποίησης και των θεωριών των υπερχορδών".

Στις αρχές του 2014 έγινε η εγκατάστασή του ως αντιπροέδρου στην Ακαδημία Αθηνών, ενώ στις 15 Ιανουαρίου 2015 έγινε πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών.

Παρόλα αυτά, όταν το 1998 υπήρξε πρωτοβουλία ομάδας 32 πανεπιστημιακών (κυρίως μέλη ΔΕΠ) του τμήματος Φυσικής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών για την μετάκληση του στο συγκεκριμένο τμήμα, το ενδεκαμελές εκλεκτορικό σώμα που κλήθηκε ν' αποφασίσει απέρριψε την πρόταση με ψήφους 6-4 (ένας ήταν απών).

Το 2015 ο Δημήτρης Νανόπουλος δημοσίευσε την αυτοβιογραφία του, σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Μάκη Προβατά, υπό τον τίτλο "Στον τρίτο βράχο από τον ήλιο" και υπότιτλο "Μία ζωή, η επιστήμη κι άλλα παράλληλα σύμπαντα" (εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2015).
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη Μυρτώ, τη γυναίκα του.



Μια συνέντευξη του Δημήτρη Νανόπουλου στο Θανάση Λάλα για ΤΟ ΒΗΜΑ στις 4 Ιανουαρίου 1998  ΕΔΩ.

Ένα ημίωρο βίντεο για τον Δημήτρη Νανόπουλο στην εκπομπή "Δημιουργώντας το αύριο" της ΕΤ1  ΕΔΩ.

Η ιστοσελίδα του Δημήτρη Νανόπουλου στο facebook  ΕΔΩ.

Πηγή:  Από την αυτοβιογραφία  "Στον τρίτο βράχο από τον ήλιο",  Βικιπαίδεια.

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2016

Σαν σήμερα...Τα πληρώματα των αεροπλάνων πίσω από τις ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας.


Από καιρό ήθελα ν' αναφερθώ σ' αυτό το θέμα. Έτσι, το σημερινό θέμα του "Σαν σήμερα" δεν είναι ακριβώς Σαν σήμερα! Θα ήταν, αν είχε γραφεί περίπου ένα μήνα πριν.

Στις 6 Αυγούστου 1945, ο άνθρωπος χρησιμοποίησε για πρώτη φορά την ατομική βόμβα ως πολεμικό όπλο, ρίχνοντάς την πάνω από την Χιροσίμα της Ιαπωνίας. Τρεις μέρες αργότερα, στις  9 Αυγούστου 1945, η πόλη του Ναγκασάκι είχε παρόμοια τύχη. 
Στα 71 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει πολλά έχουν γραφεί για τα συγκεκριμένα γεγονότα, όμως σ' αυτή την ανάρτηση θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα στους στρατιωτικούς που μετείχαν σ' αυτή την αποστολή. Η αφορμή να δω το θέμα μ' αυτό τον τρόπο ήρθε μέσα από μια πρόσφατη φιλική κουβέντα, όπου υποστηρίχτηκε ότι ο πιλότος του αεροπλάνου που μετέφερε κι έριξε τη βόμβα στη Χιροσίμα αργότερα τρελάθηκε. Μια παραπλήσια εκδοχή για το ίδιο πρόσωπο είναι ότι αυτοκτόνησε. Έτσι, γνωρίζοντας ότι καμιά από τις δύο εκδοχές δεν αληθεύει, θέλησα να εξετάσω "την πτώση της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι" σε συνδυασμό με την ζωή των επικεφαλής κάθε αποστολής, μετά από αυτό το συγκλονιστικό γεγονός.
Το πλήρωμα του αεροπλάνου, ενός βομβαρδιστικού Β 29 με το χαρακτηριστικό όνομα Enola Gay, που μετείχε στην αποστολή της Χιροσίμα ήταν το παρακάτω:
  • Συνταγματάρχης Paul W. Tibbets Jr, πιλότος και κυβερνήτης του αεροσκάφους,
  • Σμηναγός  Robert A. Lewis,  συγκυβερνήτης,
  • Ταγματάρχης  Thomas Ferebee,  βομβαρδιστής,
  • Σμηναγός  Theodore "Dutch" Van Kirk,  πλοηγός,
  • Σμηναγός  William S. Parsons,  (προερχόμενος από το Ναυτικό) πυροβολητής και διοικητής της αποστολής,
  • Ανθυπολοχαγός  Jacob Beser, υπεύθυνος για αντίμετρα ραντάρ,  (ο μοναδικός που συμμετείχε και στο βομβαρδισμό του Ναγκασάκι)
  • Ανθυπολοχαγός  Morris R. Jeppson,  βοηθός πυροβολητή,
  • Λοχίας (τεχνικού)  George R. "Bob" Caron,  πυροβολητής στο ουραίο τμήμα,
  • Λοχίας (τεχνικού)  Wyatt Ε Duzenbury,  μηχανικός πτήσης,
  • Λοχίας  Joe Σ Stiborik,  χειριστής ραντάρ, 
  • Λοχίας  Robert H. Shumard,  βοηθός μηχανικός πτήσης,
  • Ιδιώτης First Class (Πρώτης Τάξης)  Richard H. Nelson, χειριστής ραδιοσυχνοτήτων.
Το πλήρωμα του Enola Gay που βομβάρδισε τη Χιροσίμα.

Το πλήρωμα του αεροπλάνου Bockscar, επίσης Β 29, που μετείχε στην αποστολή στο Ναγκασάκι ήταν το παρακάτω:
  • Ταγματάρχης  Charles W. Sweeney, πιλότος και διοικητής του αεροσκάφους (μετείχε και στην επιχείρηση της Χιροσίμα ως πιλότος του συνοδευτικού βομβαρδιστικού Β 29 Τhe Great Artiste),
  • Σμηναγός   Charles Donald "Don" Albury,  συγκυβερνήτης,
  • Ανθυπολοχαγός   Frederick "Fred" J. Olivi,  τακτικός συγκυβερνήτης,
  • Σμηναγός  James F. Van Pelt, Jr.,  πλοηγός,
  • Σμηναγός   Kermit K. Beahan,  πυροβολητής,
  • Λοχίας  John D. Kuharek,  μηχανικός πτήσης,
  • Λοχίας   Raymond C. Gallagher,  πυροβολητής, βοηθός μηχανικός πτήσης,
  • Λοχίας   Edward Κ Buckley,  χειριστής ραντάρ,
  • Λοχίας   Abe Μ Spitzer,  χειριστής ραδιοσυχνοτήτων,
  • Λοχίας   Albert T. "Pappy" De Hart,  πυροβολητής στο ουραίο τμήμα,
  • Πλωτάρχης   Frederick Ashworth,  βομβαρδιστής,
  • Υπολοχαγός   Philip M. Barnes,  βοηθός βομβαρδιστή,
  • Ανθυπολοχαγός  Jacob Beser,  υπεύθυνος για αντίμετρα ραντάρ.
Το πλήρωμα του Bockscar που βομβάρδισε το Ναγκασάκι.

Λίγα λόγια για τον Paul W. Tibbetsκυβερνήτη του Enola Gay.

Είχε τη φήμη του καλύτερου πιλότου της Αεροπορίας Στρατού. Ένας από αυτούς που πίστευαν στη φήμη του αυτή ήταν και ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, προσωπικός πιλότος του οποίου υπήρξε ο Tibbets κατά καιρούς στη διάρκεια του πολέμου.

Το Σεπτέμβρη του 1944 επιλέχτηκε ως ο διοικητής της 509ης Πτέρυγας, που έδρευε στο αεροδρόμιο Wendover της Γιούτα και αποστολή της είχε να αναπτύξει και να δοκιμάσει μεθόδους ρίψης των νέων τότε ατομικών βομβών, σε συντονισμό με το υποπρόγραμμα Αλμπέρτα του Σχεδίου Μανχάτταν.

Στις 5 Αυγούστου του 1945, ο Tibbets ονόμασε επίσημα το Β-29 με αριθμό σειράς 44-86292 Enola Gay από το όνομα της μητέρας του (που είχε πάρει το δικό της όνομα από την ηρωίδα Ενόλα ενός μυθιστορήματος που άρεσε στον πατέρα της). 

Στις 2:45 π.μ. της 6ης Αυγούστου 1945, το Enola Gay απογειώθηκε από το νησί Τινιάν των Μαριανών με τον Tibbets στο χειριστήριο και προορισμό τη Χιροσίμα στην Ιαπωνία. Η ατομική βόμβα με κωδικό όνομα Little Boy (Μικρό αγόρι) είχε ως εκρηκτική ύλη ουράνιο 235 και εξερράγη πάνω από τη Χιροσίμα στις 8:15 π.μ., σκοτώνοντας επί τόπου 70.000 ανθρώπους και ακόμα περισσότερους τα επόμενα χρόνια λόγω της ραδιενέργειας.

Ο Tibbets αποσύρθηκε από την Αεροπορία των ΗΠΑ στις 31 Αυγούστου 1966. Διορίστηκε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Ινδία, αλλά ο διορισμός του ανακλήθηκε μετά από τοπικές διαμαρτυρίες, όταν έγινε γνωστό ποιος ήταν. Μετά την αποστράτευσή του δούλεψε για την Executive Jet Aviation, μια εταιρία αεροταξί του Οχάιο, της οποίας και υπήρξε πρόεδρος από το 1976 έως τη συνταξιοδότησή του το 1987.

Το 1976 δέχτηκε κριτική για τη συμμετοχή του σε μια αναπαράσταση του βομβαρδισμού της Χιροσίμα σε αεροπορική επίδειξη στο Τέξας. Ο Tibbets είπε ότι δεν είχε σκοπό να προσβάλλει τη μνήμη του γεγονότος, αλλά η κυβέρνηση των ΗΠΑ ζήτησε επίσημα συγνώμη όταν η Ιαπωνία διαμαρτυρήθηκε. Το 1995 αποκάλεσε "μεγάλη προσβολή" μια έκθεση του Enola Gay που θα διοργανωνόταν στο Ινστιτούτο Σμιθσόνιαν και έδινε βάρος στα δεινά που προκάλεσε ο βομβαρδισμός.

Ο Tibbets εμφανίζεται στην ταινία Atomic Cafe του 1982 και στη Βρετανική σειρά ντοκιμαντέρ The World at War της δεκαετίας του '70. Τον υποδύθηκε ο ηθοποιός Ρόμπερτ Τέιλορ στην ταινία Above And Beyond του 1952, ενώ η ζωή και η καριέρα του παρουσιάστηκε και στις ταινίες Enola Gay: The Men, the Mission, the Atomic Bomb, Day One και The Beginning or the End.

Ο Tibbets ποτέ δεν μετάνιωσε για την απόφαση να πέσει η βόμβα. Σε συνέντευξή του το 1975 δήλωσε "Είμαι περήφανος που μπόρεσα ν' αρχίσω με το τίποτα, να σχεδιάσω την επιχείρηση και να δουλέψει όσο τέλεια δούλεψε... Κοιμόμουν ήσυχος κάθε βράδυ." Το Μάρτιο του 2005 δήλωσε "αν με βάλετε στις ίδιες συνθήκες, σίγουρα, θα το ξανάκανα".

Ο Tibbets πέθανε στο σπίτι του στο Κολόμπους του Οχάιο στις 1 Νοεμβρίου 2007 σε ηλικία 92 ετών. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του είχε πάθει μικρά εγκεφαλικά, είχε προβλήματα με την καρδιά του και ανάγκη νοσηλείας. Στη διαθήκη του, ο Tibbets δήλωνε ότι δεν επιθυμούσε να του γίνει κηδεία ή να φτιαχτεί τάφος, φοβούμενος ότι ο τάφος του θα γινόταν τόπος διαμαρτυριών κατά των πυρηνικών όπλων. Επιθυμούσε η σορός του να αποτεφρωθεί και οι στάχτες να σκορπιστούν στα νερά της Μάγχης.

Λίγα λόγια για τον Charles W. Sweeney, κυβερνήτη του Β 29 Bockscar, που έριξε τη βόμβα στο Ναγκασάκι.

Στις 4 Μαΐου 1945 έγινε διοικητής της 393ης μονάδας βομβαρδιστικών στο ίδιο στρατόπεδο με τον Tibbets. Επιλέχτηκε να προετοιμάσει το αεροπλάνο και το πλήρωμά του για τη ρίψη της 2ης ατομικής βόμβας. 
Στις 9 Αυγούστου 1945 πιλοτάροντας το βομβαρδιστικό Β 29 Bockscar ξεκίνησε από το νησί Τινιάν των Μαριανών για τη ρίψη της 2ης ατομικής βόμβας στην Kokura της Ιαπωνίας. Έχοντας τεχνικά προβλήματα κατά τη διάρκεια της πτήσης και με την Kokura σκεπασμένη με πυκνά σύννεφα, αποφασίζει με τον συγκυβερνήτη Charles Albury να χτυπήσουν το δεύτερο επιλεγμένο στόχο, το Ναγκασάκι. Έτσι, στις 12 το μεσημέρι η ατομική βόμβα πλουτωνίου με το προσωνύμιο "Fat Man" (χοντρός) πέφτει στο Ναγκασάκι (όχι όμως ακριβώς στον προγραμματισμένο στόχο) προκαλώντας το θάνατο τουλάχιστον 40000 ατόμων σε πρώτη φάση.
Επιστρέφοντας στη βάση του ο Sweeney φοβόταν ότι θα μπορούσε να γίνει έρευνα σε βάρος του, γιατί πιθανόν δεν εκτέλεσε με επιτυχία την αποστολή του. Όμως τελικά δεν έγινε κάτι τέτοιο.
Ο Charles Sweeney συνταξιοδοτήθηκε το 1976 ως Major General από την Εθνοφρουρά. 
Στη διάρκεια της ζωής του παρέμεινε πεισμένος για την αναγκαιότητα της ρίψης της ατομικής βόμβας. Σε ομιλία του το 1995 μεταξύ άλλων είχε πει: " Καθώς ήμουν αυτός που διοίκησε την τελευταία αποστολή ρίψη ατομικής βόμβας, ορκίζομαι ότι διατηρώ αυτή τη μοναδική διάκριση".
Προς το τέλος της ζωής του ο Sweeney έγραψε το βιβλίο "War's End: An Eyewitness Account of America's Last Atomic Mission" (Το τέλος του πολέμου: Η κατάθεση ενός μάρτυρα για την τελευταία Αμερικανική ατομική αποστολή") όπου καταγράφει τις αναμνήσεις του από τη δράση του στην περίοδο του πολέμου.Το 1998 ο Paul Tibbets έγραψε τη δικιά του αυτοβιογραφία όπου κριτικάρει τις ενέργειες του Sweeney κατά τη διάρκεια της αποστολής του στο Ναγκασάκι.
Ο Charles Sweeney πέθανε σε ηλικία 85 ετών, στις 16 Ιουλίου 2004, στη Βοστόνη των ΗΠΑ. Το 2005 κυκλοφόρησε το video "Nagasaki: The Commander's Voice" ("Ναγκασάκι: Η φωνή του διοικητή") όπου ακούγεται ο ίδιος ο Sweeney, ηχογραφημένος το 2002, να περιγράφει την αποστολή στο Ναγκασάκι. 

Βίντεο με συνέντευξη του πληρώματος του Enola Gay  ΕΔΩ.

Βίντεο με συνέντευξη του τελευταίου επιζώντος από το πλήρωμα του Enola Gay, Theodore "Dutch" Van Kirk το 2012  ΕΔΩ.

Το εξαιρετικό τραγούδι "Enola Gay" του 1980 των OMD (Orchestral Manoeuvres in the Dark)  ΕΔΩ.

Οι στίχοι του τραγουδιού "Enola Gay"  ΕΔΩ.

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2016

Σαν σήμερα...1969 η σεληνάκατος Eagle γίνεται η πρώτη ανθρώπινη επανδρωμένη μηχανή στη Σελήνη.


Το πλήρωμα του Apollo 11:
Neil Armstrong, Michael Collins
 και Edwin "Buzz" Aldrin Jr.

Σαν σήμερα, στις 22:17:30 ώρα Ελλάδας (20:17:30 UTC) της 20ης Ιουλίου 1969, η σεληνάκατος Eagle (Αετός) με πλήρωμα τους Αμερικανούς αστροναύτες Neil Armstrong και Edwin Eugene "Buzz" Aldrin Jr προσεληνώθηκε στη Θάλασσα της Γαλήνης. Ήταν η πρώτη ανθρώπινη επανδρωμένη μηχανή που έφτανε στη Σελήνη με επιτυχία και τα πρώτα λόγια που μεταδόθηκαν από την επιφάνεια της Σελήνης ήταν: "Houston, Tranquility Base here. The Eagle has landed" ("Χιούστον, Βάση της Γαλήνης εδώ. Ο Αετός έχει προσεδαφιστεί").

Η αμερικανική προσπάθεια να σταλούν αστροναύτες στο φεγγάρι έχει τις ρίζες της σε μια διάσημη έκκληση του τότε προέδρου των ΗΠΑ John F. Kennedy που έγινε σε μια ειδική κοινή συνεδρίαση με το Κογκρέσο στις 25 Μαΐου 1961: 
"Πιστεύω ότι αυτό το έθνος οφείλει να δεσμευθεί για την επίτευξη του στόχου, πριν εκπνεύσει αυτή η δεκαετία, να προσεδαφίσει έναν άνθρωπο στο φεγγάρι και να τον επιστρέψει με ασφάλεια στη Γη". 
Αυτή η προσπάθεια των ΗΠΑ να στείλουν άνθρωπο στο φεγγάρι ονομάστηκε πρόγραμμα Apollo (Απόλλων). Το πρόγραμμα, που ολοκληρώθηκε με την επιτυχημένη επιστροφή της αποστολής του Apollo 17 στις 19 Δεκεμβρίου 1972, περιελάμβανε συγκλονιστικές επιτυχίες και τραγικές αποτυχίες.

Το 1966, μετά πέντε χρόνια εντατικής δουλειάς από μια διεθνή ομάδα επιστημόνων και μηχανικών, η Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος των ΗΠΑ (NASA) πραγματοποίησε την πρώτη μη επανδρωμένη αποστολή "Απόλλων", με στόχο τον έλεγχο της κατασκευαστικής πληρότητας του προτεινόμενου συνδυασμού "πύραυλος εκτόξευσης και διαστημόπλοιο". 
Στις 27 Ιανουαρίου 1967, η πρώτη τραγωδία του προγράμματος χτύπησε την αποστολή του Apollo 1 στο Kennedy Space Center στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ στη Φλόριντα, όταν μια πυρκαγιά ξέσπασε κατά τη διάρκεια επανδρωμένης δοκιμής εκτόξευσης. Οι τρεις αστροναύτες του πληρώματος Virgil I. "Gus" Grissom, Edward H. White και Roger Chaffee έχασαν τη ζωή τους στη φωτιά.

Παρά την απογοήτευση, η ΝASA και οι χιλιάδες εργαζόμενοι γι' αυτήν προχώρησαν, με αποτέλεσμα να φτάσουν στις 16 Ιουλίου 1969, στις 13:32 UTC (15:32 ώρα Ελλάδας) να εκτοξεύσουν την αποστολή του Apollo 11 με έναν πύραυλο Saturn (Κρόνος) V και τριμελές πλήρωμα αποτελούμενο από τους Neil Armstrong (αρχηγός αποστολής), Michael Collins (πιλότος του διαστημοπλοίου Columbia) και Edwin "Buzz" Aldrin Jr (πιλότος της σεληνακάτου Eagle). Λίγο αργότερα το διαστημόπλοιο μπήκε σε πορεία προς τη Σελήνη και μετά από ένα ταξίδι τριών ημερών τέθηκε σε τροχιά γύρω από το δορυφόρο της Γης. 

Μετά από μερικές περιφορές γύρω από τη Σελήνη, οι Aldrin και Armstrong μπήκαν στη σεληνάκατο Eagle (Αετός) και αποχωρίστηκαν από το όχημα διακυβέρνησης Columbia στο οποίο παρέμεινε ο τρίτος αστροναύτης Michael Collins. Η κάθοδος της σεληνακάτου, που κράτησε περίπου 12 λεπτά, δυσκόλεψε λόγω προβλημάτων στον υπολογιστή του σκάφους, αλλά και όταν διαπιστώθηκε ότι η τοποθεσία που είχε επιλεγεί δεν ήταν αρκετά ομαλή. Έτσι, ο Άρμστρονγκ ανέλαβε τον έλεγχο της πτήσης χειροκίνητα, επιλέγοντας επί τόπου άλλο σημείο προσεδάφισης. Τελικά η σεληνάκατος προσεληνώθηκε στη Θάλασσα της Γαλήνης, όπως αναφέρθηκε στην αρχή. 
Ακολούθησαν προετοιμασίες για την έξοδο από το σκάφος που κράτησαν περίπου έξι ώρες. Τελικά, στις 2:56 UTC (4:56 π.μ. ώρα Ελλάδας ή 10:56 μ.μ. EDTτης 21ης Ιουλίου, ο Armstrong έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην επιφάνεια ενός ουράνιου σώματος, λέγοντας τα διάσημα πλέον λόγια:
"That's one small step for (a) man, one giant leap for mankind" ("Αυτό είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα γιγαντιαίο άλμα για την ανθρωπότητα"), που είχε από πριν προετοιμάσει για την περίσταση. Τα πρώτα βήματα στη Σελήνη μεταδόθηκαν ζωντανά στη Γη μέσω μιας κάμερας που υπήρχε στο εξωτερικό της σεληνακάτου και υπολογίζεται ότι τα παρακολούθησαν 500-700 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.

Τον Armstrong ακολούθησε ο Aldrin και οι δυο τους παρέμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης 2 ώρες 36' 40". Έστησαν ιστό με την αμερικανική σημαία, συνέλεξαν 21,55 κιλά δειγμάτων εδάφους, βράχων και σκόνης, τοποθέτησαν εξοπλισμό για επιστημονικά πειράματα (ένα σεισμογράφο και έναν ανακλαστήρα λέιζερ για τη μέτρηση της απόστασης της Σελήνης από τη Γη) και τέλος άφησαν μια αναμνηστική πλάκα με την επιγραφή: "Here Men From The Planet Earth First Set Foot Upon the Moon, July 1969 A.D. We Came in Peace For All Mankind" ("Εδώ Άνθρωποι Από Τον Πλανήτη Γη Πάτησαν Πρώτη Φορά στη Σελήνη, Ιούλιος 1969 Μ.Χ. Ήρθαμε εν Ειρήνη Για Όλη την Ανθρωπότητα"), μια απεικόνιση της Γης και τις υπογραφές των τριών αστροναυτών και του Αμερικανού προέδρου Richard Nixon
Οι δύο αστροναύτες αφού ξεκουράστηκαν μερικές ώρες (συνολικά παρέμειναν 21 ώρες 31' 20" στη σελήνη), το τμήμα ανόδου της σεληνακάτου άφησε την επιφάνεια της Σελήνης και συνδέθηκε σε τροχιά με το Columbia. Κατόπιν η σεληνάκατος αποσυνδέθηκε (θα παρέμενε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη για μερικούς μήνες πριν συντριβεί στην επιφάνειά της) και οι τρεις αστροναύτες ξεκίνησαν το τριήμερο ταξίδι της επιστροφής τους. 

Οι αστροναύτες του Απόλλων 11 προσθαλασσώθηκαν στις 24 Ιουλίου 1969, στις 16:51 UTC (18:51 ώρα Ελλάδας) στον Ειρηνικό Ωκεανό, 2660 km ανατολικά της νήσου Wake380 km νότια της ατόλης Johnston και 24 km από το πλοίο περισυλλογής USS Hornet. Αμέσως μετά την περισυλλογή τους τοποθετήθηκαν σε καραντίνα επί τρεις εβδομάδες, για το φόβο ύπαρξης τυχόν άγνωστων μικροβίων που μπορεί να έφεραν από τη Σελήνη στη Γη.

Μετά την έξοδό τους τιμήθηκαν σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ όσο και σε ξένες χώρες στις οποίες περιόδευσαν. Η επιτυχία του Απόλλων 11 έβαλε τέλος στην κούρσα του διαστήματος ανάμεσα στις δυο υπερδυνάμεις της εποχής. Λίγο καιρό μετά την προσελήνωση των Αμερικανών, οι Σοβιετικοί ουσιαστικά εγκατέλειψαν το δικό τους σεληνιακό πρόγραμμα. Οι Αμερικανοί θα πραγματοποιούσαν άλλες πέντε αποστολές στη Σελήνη μέσα στα επόμενα χρόνια. 
Σήμερα, η κάψουλα επιστροφής του Απόλλων 11 εκτίθεται στο Smithsonian Εθνικό Μουσείο Αεροναυτικής και Διαστήματος στην Ουάσιγκτον.

Το πρόγραμμα Απόλλων ήταν μια δαπανηρή και μεγάλης έντασης προσπάθεια με συμμετοχή περίπου 400.000 μηχανικών, τεχνικών και επιστημόνων που κόστισε $ 24 δισεκατομμύρια (κοντά στα 100 δις $ σε σημερινά δολάρια).

Από το τριμελές πλήρωμα του Apollo 11, σήμερα βρίσκονται στη ζωή οι Aldrin και Collins.
Ο Neil Armstrong έφυγε από τη ζωή στις 25 Αυγούστου 2012.

Το video διάρκειας 1' 44'' με τον Armstrong να κάνει το πρώτο βήμα στη Σελήνη.

Το video διάρκειας 26' 32'' που δείχνει τα πιο σημαντικά γεγονότα της αποστολής Apollo 11.

Το video διάρκειας 4' 11'' που δείχνει πώς παρουσιάστηκε το γεγονός το 1969, από τα επίκαιρα της ελληνικής τηλεόρασης.

Και γιατί όχι, μερικές θεωρίες συνωμοσίας(!)  ΕΔΩ.

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Σαν σήμερα...1945 δοκιμάζεται η πρώτη ατομική βόμβα στην έρημο του New Mexico.


Το πρώτο πυρηνικό μανιτάρι, 16 Ιουλίου 1945. Φωτό: Jack Aeby του Ειδικού Αποσπάσματος Μηχανικού, Manhattan Project, Los Alamos

Σαν σήμερα, στις 16 Ιουλίου 1945, το ατομικό πρόγραμμα των ΗΠΑ με την κωδική ονομασία "Manhattan Project" , φτάνει στο τέλος του, σ' ένα τέλος πολύ εκρηκτικό! 
Την ημέρα αυτή στις 5:29:45 π.μ., η πρώτη ατομική βόμβα δοκιμάστηκε με επιτυχία στο Alamogordo του New Mexico, στις ΗΠΑ.

Τα σχέδια για τη δημιουργία μιας βόμβας ουρανίου από τους συμμάχους καθορίστηκαν ήδη από το 1939, όταν ο Ιταλός φυσικός Enrico Fermi συναντήθηκε με στελέχη του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ στο Πανεπιστήμιο Columbia για να συζητήσουν τη χρήση των σχάσιμων υλικών για στρατιωτικούς σκοπούς. Την ίδια χρονιά, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν έγραψε στον πρόεδρο Ρούσβελτ υποστηρίζοντας την άποψη ότι μια ανεξέλεγκτη πυρηνική αλυσιδωτή αντίδραση είχε μεγάλες δυνατότητες να χρησιμοποιηθεί ως βάση για τη δημιουργία ενός όπλου μαζικής καταστροφής. 
Τον Φεβρουάριο του 1940 η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ χορήγησε συνολικά 6.000  για την προώθηση αυτής της έρευνας. Όμως στις αρχές του 1942, με τις Ηνωμένες Πολιτείες πλέον σε πόλεμο με τις δυνάμεις του Άξονα και τον φόβο ότι η Γερμανία εργάζεται για τη δική της βόμβα ουρανίου, το Τμήμα Πολέμου (War Department) των ΗΠΑ έδειξε ένα πιο ενεργό ενδιαφέρον, αφαιρώντας τα αρχικά χαμηλά οικονομικά όρια για τους πόρους αυτού του έργου.

Ο ταξίαρχος Leslie R. Groves, ο ίδιος μηχανικός, τοποθετήθηκε επικεφαλής του έργου με σκοπό να συγκεντρώσει τα μεγαλύτερα μυαλά από τον κόσμο της επιστήμης και στόχο να αξιοποιήσει τη δύναμη του "ατόμου" ως ένα μέσο για να φέρει τον πόλεμο σε ένα αποφασιστικό τέλος. Το Σχέδιο Μανχάταν (επίσημα Manhattan District, ονομάστηκε έτσι από την περιοχή της Νέας Υόρκης όπου ξεκίνησε η εφαρμογή της έρευνας) τελικά θα προχωρούσε μέσα από πολλές διαφορετικές περιοχές κατά τη διάρκεια της πρώιμης περιόδου της θεωρητικής έρευνας του έργου, με πιο σημαντική αυτή του Σικάγου, όπου ο Fermi δίδασκε στο εκεί Πανεπιστήμιο, έχοντας επιτύχει την πρώτη αλυσιδωτή αντίδραση σχάσης. Όμως, το έργο πήρε την τελική του μορφή στην έρημο του New Mexico, όταν το 1943 ο Robert J. Oppenheimer ανέλαβε τη διεύθυνση του προγράμματος Project Y σ' ένα εργαστήριο στο Los Alamos, μαζί με μυαλά όπως αυτά των φυσικών Hans Bethe, Edward Teller και Enrico Fermi. Εδώ, θεωρία και πράξη ήρθαν να ταιριάξουν, ώστε να καταφέρουν να δώσουν απαντήσεις σε σημαντικά προβλήματα όπως την επίτευξη κρίσιμης μάζας για μια πυρηνική έκρηξη και τελικά την κατασκευή της ατομικής βόμβας σ' ένα εύλογο χρονικό διάστημα.

Τελικά, το πρωί της 16ης Ιουλίου, στην έρημο του  New Mexico 120 μίλια νότια της Santa Feπυροδοτήθηκε η πρώτη ατομική βόμβα. 
Οι επιστήμονες του έργου και μερικές προσωπικότητες που είχαν κληθεί στάθηκαν σε απόσταση "ασφαλείας" περίπου 10 χιλιομέτρων (10.000 γιάρδες) μακριά από την τοποθεσία όπου είδαν την λάμψη από τη δημιουργία του πρώτου πυρηνικού μανιταριού σε ύψος περίπου 12 χιλιομέτρων (40.000 πόδια) στον αέρα. Αυτή η πρώτη ατομική βόμβα αντιστοιχούσε σε καταστροφική δύναμη ίση με 15.000 έως 20.000 τόνους ΤΝΤΟ πύργος στον οποίο η βόμβα είχε στηριχτεί εξαερώθηκε. 

Το ερώτημα τώρα που έμπαινε ήταν για ποιους προοριζόταν η βόμβα να πέσει; Η Γερμανία, που ήταν ο αρχικός στόχος, είχε ήδη παραδοθεί. Η μόνη χώρα που είχε απομείνει σε εμπόλεμη κατάσταση ήταν η Ιαπωνία.
Τελικά, η 6η Αυγούστου 1945 ήταν μόλις 20 μέρες μετά. Η Χιροσίμα της Ιαπωνίας απείχε περίπου 10.000 χιλιόμετρα από το New Mexico.

Υποσημείωση: Ο αρχικός προϋπολογισμός των 6.000 για το Σχέδιο Μανχάταν τελικά ανήλθε σ' ένα συνολικό κόστος  2 δις $!

Πηγή: THIS DAY IN HISTORY

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Τηλεσκόπιο νετρίνων στην άβυσσο της Πύλου;


Καλλιτεχνική απεικόνιση του τηλεσκοπίου, με χιλιάδες ανιχνευτές να κρέμονται από καλώδια στερεωμένα στο βυθό   (Φωτογραφία:  CC BY-SA 3.0 )

Προχωρά η υλοποίηση στο βυθό της Μεσογείου του μεγαλύτερου υποθαλάσσιου τηλεσκοπίου νετρίνων στον κόσμο, όπως ανακοίνωσε η διεθνής κοινοπραξία που έχει αναλάβει την ανάπτυξή του. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τρία ξεχωριστά τηλεσκόπια που θα λειτουργούν παράλληλα ως ένα γιγάντιο όργανο. Αρκεί βέβαια να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση.

Το τηλεσκόπιο, γνωστό εν συντομία ως KM3Net (Τηλεσκόπιο Νετρίνων Κυβικού Χιλιομέτρου) θα αναπτυχθεί σε βάθη τριών έως τεσσάρων χιλιομέτρων σε τρεις πολύ βαθιές περιοχές της Μεσογείου στα ανοιχτά της Τουλόν (νότια Γαλλία, κοντά στη Μασσαλία), της νοτιοανατολικής Σικελίας (Ιταλία) και της Πύλου στην Πελοπόννησο.

Οι ερευνητές δημοσίευσαν προ ημερών τη σχετική «επιστολή προθέσεων», με το χρονοδιάγραμμα του όλου σχεδίου, στο περιοδικό πυρηνικής και σωματιδιακής φυσικής Journal of Physics G: Nuclear and Particle Physics. Από ελληνικής πλευράς την πρωτοβουλία συνυπογράφουν περίπου 20 επιστήμονες από τον «Δημόκριτο», τα Πανεπιστήμια Αθηνών, Θεσσαλονίκης και Ανοικτό Πανεπιστήμιο, καθώς και το ΤΕΙ Πειραιά.

Περισσότερα από το in.gr  ΕΔΩ.

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Το Σύνολο των Θεμάτων της Βιολογίας Γ' Λυκείου Γεν. Παιδείας στις Πανελλαδικές Εξετάσεις από το 2001 μέχρι τον Ιούνιο 2016.



Με το τέλος των Επαναληπτικών Πανελλαδικών Εξετάσεων, δημοσιεύω τα θέματα της Βιολογίας Γ' Λυκείου Γενικής Παιδείας που έχουν δοθεί στις πανελλαδικές εξετάσεις από το 2001 μέχρι και τον Ιούνιο 2016. 

Τα θέματα, έκτασης 100 σελίδων Α4, προέρχονται από τις Πανελλαδικές εξετάσεις όλων των τύπων Λυκείων (Ημερήσια ή Εσπερινά), από το σύνολο των εξετάσεων (κανονικές, επαναληπτικές) και απευθύνονται σε μαθητές που θέλουν να κάνουν πρακτική εξάσκηση με μια μεγάλη ποικιλία τέτοιων θεμάτων, όπως και σε συναδέλφους καθηγητές που θα τα χρησιμοποιήσουν στη διδασκαλία τους. Σε όποια χρονιά δεν εμφανίζονται θέματα για τα Εσπερινά Λύκεια, σημαίνει ότι έχουν δοθεί τα ίδια με τα Ημερήσια.

Μια σειρά θεμάτων του 2016 που έχουν τον χαρακτηρισμό "παλαιού τύπου" αφορά τους υποψηφίους του 2016 που έγραψαν εξετάσεις με το παλαιό σύστημα. 

Τα θέματα είναι σε κείμενο word με χαρακτήρες 12pt ώστε να μπορούν να αξιοποιηθούν εύκολα από τους συναδέλφους για τους μαθητές τους. Είναι οργανωμένα κατά κεφάλαιο, είδος ερώτησης, χρονολογική σειρά και χαρακτηρίζονται με τον τύπο του σχολείου και την περίοδο που δόθηκαν (ημερήσια, εσπερινά, επαναληπτικές).
Η ποικιλία των θεμάτων πλέον είναι τόσο μεγάλη, που μπορούν από μόνα τους να αποτελούν μια πλατφόρμα θεμάτων, χρήσιμο εργαλείο για συναδέλφους καθηγητές και μαθητές.

Τα αρχεία μπορούν πολύ εύκολα και χωρίς περιορισμούς να κατεβούν στον υπολογιστή σας κάνοντας αριστερό "κλικ" στην φράση ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ. Το αρχείο κατεβαίνει στο Φάκελο "Λήψεις" ("Downloads") στον υπολογιστή σας και από εκεί μπορείτε να το αποθηκεύσετε όπου θέλετε.
Στα παρακάτω θέματα περιλαμβάνονται και εκείνα που πιθανόν σήμερα να αντιστοιχούν σε ύλη που έχει αφαιρεθεί από την εξέταση. 

1ο Κεφάλαιο (1.1 - 1.2)   Παράγοντες που επηρεάζουν την υγεία του ανθρώπου - Μικροοργανισμοί
1ο Κεφάλαιο (1.3)   Μηχανισμοί άμυνας ανθρώπινου οργανισμού - Βασικές αρχές ανοσίας
2ο Κεφάλαιο (2.1 - 2.2)   Η έννοια του οικοσυστήματος - Ροή ενέργειας

2ο Κεφάλαιο (2.3 - 2.4)   Βιογεωχημικοί κύκλοι - Ρύπανση

3ο Κεφάλαιο   Θεωρίες της Εξέλιξης
ΠΑΤΗΣΤΕ  ΕΔΩ